دانلود پایان نامه

)امداد رسانی جاده ای(
شاید در مقطعی نگاه به تصادفات جادهای به صورت اتفاقی غیر قابل اجتناب بود که امکان وقوع آن به عنوان نتیجه طبیعی استفاده از خودرو مورد پذیرش بوده، اما با توسعه تجربه و دانش در خصوص پدیده تصادفات و بررسی نقش علت و معلولی آن رویکرد جدیدی جای تفکرات اشتباه قبلی را گرفت. بدین ترتیب که با تقسیم عوامل موثر در وقوع تصادفات به سه گروه عوامل انسانی، عوامل مرتبط با وسیله نقلیه و عوامل مرتبط با راه و محیط اطراف آن، اقداماتی در جهت کنترل و یا کاهش علل تأثیرگذار آغاز گردید و این دیدگاه که امکان پیشگیری از وقوع یا کاهش عواقب تصادفات وجود دارد، به تدریج در میان متخصصان و جوامع گسترش پیدا کرد. در جدول زیر (جدول2-1)خلاصهای از رویکردهای پیشین در ارتباط با موضوع ایمنی حمل و نقل جادهای در دورههای زمانی مختلف ارایه گردیده است(36).
جدول2-2- رویکردهای مختلف در ارتباط با ایمنی حمل ونقل جاده ای
دوره زمانی
رویکردهای مختلف در ارتباط با ایمنی حمل ونقل جاده ای
1900-1920
وقوع تصادف نوعی بدشانسی است
1920-1950
رانندگان بی ملاحظه حوادث رانندگی را سبب می شوند
1940-1960
حوادث رانندگی یک دلیل غالب دارند
1950-1980
حوادث رانندگی ناشی از مجموعه ای از عوامل می باشند
1980-2000
رفتار انسانی مهمترین عامل بروز حوادث رانندگی است
2000-2014
حوادث رانندگی قابل پیشگیری هستند
پس از آن در تحقیقات صورت گرفته در زمینه عوامل بروز تصادفات، این چنین نتیجه گیری شد که سوانح رانندگی پدیدهای هستند که از ترکیب و به هم پیوستن چندین عامل اصلی و عوامل کمک کننده در بروز تصادفات رخ میدهند به این مفهوم که خطاهای انسانی با شرایط جاده و محیط و عوامل وسیله نقلیه ترکیب شده و منجر به رخداد سوانح میگردند. به بیان دیگر هیچ از عوامل سه گانه صلاحیت و شایستگی راننده یا عابر، طراحی مناسب وسیله نقلیه و رعایت استانداردها در طر احی راه به تنهایی باعث ارتقای ایمنی نشده بلکه همواره ترکیبی از سه عامل در رانندگی ایمن و پیشگیری از تصادفات نقش ایفا میکند. در اغلب مطالعات و نیز برنامه های ارتقای سطح ایمنی در کشورهای توسعه یافته و حتی در بعضی از کشورهای در حال توسعه عوامل موثر در رخداد تصادفات به صورت ترکیبی در نظر گرفته میشوند و بررسی تفکیک عوامل تصادفات حتی به صورت ترکیبی از اوایل دهه 1990 کمتر مورد کاربرد قرار گرفته و راهبرد برنامه ریزان ایمنی مبتنی بر اجرای همزمان تمامی برنامه های تدوین شده ارتقای سطح ایمنی حمل ونقل و کاهش تصادفات بوده است.
این دیدگاه قدیمی مدتهاست که در ایران حاکم بوده و در رویکرد مدیریت ایمنی جادهای کشور همواره تفکیک عوامل تاثیرگذار بر وقوع تصادفات مورد تاکید بوده تا به تناسب هر عامل به خصوص دو عامل راه و وسیله نقلیه بتوان میزان مشارکت و سرمایه گذاری لازم و گاهی نیز میزان تقصیر و مسؤولیت نهادهای مسؤول در وقوع تصادفات و تلفات را تعیین نمود. مطابق منطق جاری در ایران توسط مراجع مختلف برای هر عاملی سهمی از 100 درصد اعلام میشود و افزایش سهم یک یا دو عامل باید لزوما به کاهش سهم عامل یا عوامل دیگر بینجامد. در شرایط یکسان احتمال افزایش یا کاهش میزان دخالت همزمان هرسه عامل میتواند وجود داشته باشد. اما بطورکلی میتوان به شکل ذیل نشان داد(36).
12%
34%
93%
شکل2-1- ماهیت ترکیبی عوامل مؤثر در تصادفات