نظام حقوقی ایران و در نظام حقوقی

– تعریفی که فرهنگ حقوقی فرانسه از سند می آورد به جامعی تعریف فرهنگ حقوقی انگلیسی نیست، ولی عملاً در فرانسه سند شامل تمام انواع نوشته می شود بدون آنکه نظری به ذات یا موضوعی باشد که این نوشته بر روی آن نقش بسته است.
حسینی نژاد، حسینقلی، ادله ی اثبات دعوی، نشر میزان، تهران، چاپ اول، ۱۳۷۴، ص ۶۳ و ۶۴.
– کریمی، عباس، ادله ی اثبات دعوی، نشر میزان، تهران، چاپ دوم ۱۳۸۸، ص ۱۲۶.
– واژه ی سند به دو معنی عام و خاص بکار رفته است:
به معنی عام، سند عبارت از هر تکیه گاه و راهنمای مورد اعتماد است که بتواند اعتقاد دیگران را به درستی ادعاء جلب کند، خواه نوشته باشد یا گفته و اماره و اقرار؛ چنان که گفته می شود فلان خبر یا حدیث دارای سند معتبر است و مقصود این است که شخصیت های معتبر و مورد اعتمادی آن را نقل کرده اند. همچنین است وقتی که گفته می شود فلان سند تاریخی درباره رویدادی ارائه شد، یا ادعای خواهان مستند به دلیلی نیست … و مانند اینها؛
به معنی خاص، نوشته ای است که، در مقام اثبات دعوی یا دفاع از آن، می تواند راه وصول یا واقعیت باشد. در این معنی دیگر سند مرادف با دلیل و مدرک نیست؛ چهره خاصی از آن مفهوم عام است که به صورت نوشته در آمده و مکتوب است نه منقول. (کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۵).
– کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۵. این در جواب بعضی از حقوقدانان است ذکر آن را حشو می دانند: «…وصف سند به کتبی در ماده ۱۲۵۸ که سابقاً ذکر شد حشو قبیح است و صفت کتبی یا غیر کتبی راجع به دلیل می تواند باشد نه سند».
شایگان، سید علی، حقوق مدنی ایران، نشر میزان، چاپ دوم، ۱۳۷۹، جلد اول، ش ۲۲۳.
– کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۷.
– شهادت نامه ترجمه لغت Affidavit است که به عربی آن را شهادت یا اقرار کتبی به قسم می گویند، یعنی گواهی یا اقرار کتبی با قید سوگند. فرهنگ حقوقی انگلیسی شهادت نامه را چنین تعریف می کند: شهادت نامه بیان یا شرح کتبی واقعه ای است که با سوگند یا تصدیق آزادانه کسی که این واقعه را شرح می دهد همراه است و این سوگند یا تصدیق در مقابل مقامی ابراز شده است که قانوناً حق دارد کسی را سوگند دهد یا تصدیقی از او بخواهد. در حقوق فرانسه شهادتی وجود دارد که معادل همین Affidavitاست که آن را شهادت کتبی با سوگند می نامند، و این شهادت را به ثبت هم می رسانند.
– حسینی نژاد، حسینقلی، همان، ص ۶۴.
– تبصره ۲ ماده ۱۹ ق.ر.م.م.
– کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۷ و ۲۷۸.
– در نوشته هایی که امضای آن ها از سوی طرفین ضروری می باشد.
– کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۶.
– کاتوزیان، ناصر، همان، ص ۲۷۹ و ۲۸۰.
– کریمی، عباس، همان، ص ۱۲۷.
– کریمی، عباس، همان، ص ۱۲۵ و ۱۲۶.
– ماده ۱۲۸۶: سند بر دو نوع است: رسمی و عادی.
– کریمی، عباس، همان، ص ۱۳۲.
– حسینی نژاد، حسینقلی، همان، ص ۶۵.
– بعضی از دادگاه های فرانسه بر آنند که جهل عمومی به آن، عیب سند را جبران می نماید. این نظر مطابق اصول قضایی معمول در ایران نمی باشد و سندی که او تنظیم نماید رسمی محسوب نمی گردد.
صالح احمدی، سعید، مقاله نقش و جایگاه اسناد در ادله ی اثبات دعوی در نظام حقوقی ایران،۱۳۸۸.
– صالح احمدی، سعید، همان.