مجموعه قوانین و علی بن الحسین

. منظور از محیط زیست، محیط اطراف ما است. به ویژه شرایط مؤثر بر زندگی مردم مورد نظر است.
. برای مطالعۀ بیشتر رجوع شود به: مهدی هادوی تهرانی، (1385)، مکتب و نظام اقتصادی اسلام، تهران، بی نا، ص 51-19.
. «ا فحسبتم انما خلقناکم عبثاً و انکم الینا لا ترجعون»؛ آیا گمان کردید شما را بیهوده آفریدیم و به سوی ما بازگردانده نمی شوید؟!، مؤمنون / ۱۱۵.
. بهره گیری از نعمت های الاهی که خداوند برای استفاده بندگان خود آفریده، در سلامت انسان و رفاه و آسایش او جایگاه ویژه دارد. حداقل الزامی که انسان در برابر پروردگار خویش نسبت به نعمت هایش دارد، استفاده بهینه از آنها به نفع تکامل جسمی و معنوی خود و دیگران است. اگر انسان هوای سالم را آلوده کند و یا آب پاکیزه و زلال «و انزلنا من السماء ماءً طهوراً»؛ و از آسمان آبی پاک کننده نازل کردیم، فرقان / ۴۸، که از آسمان می بارد و بر زمین جاری می شود و مایه حیات انسان است، در اثر آلودگی هایی که با دست بشر ایجاد می شود، تبدیل به مایعی خطرناک و زیان آور شود، این کار استفاده نادرست از نعمت های الاهی و کفران نعمت است.
. «و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون»؛ من جن و انس را نیافریدم، جز برای این که عبادتم کنند، ذاریات / ۵۶.
. یدالله نیازمند، (بی تا)، اعجاز قرآن از نظر علوم امروزی، تهران، سمت، بی تا، ص ۱۳۱.
. ‹و یحل لهم الطیبات و یحرم علیهم الخبائث…»؛ و اشیای پاکیزه را برای آنها حلال شمرد و ناپاکی ها را تحریم می کند، اعراف / ۱۵۷.
. حسن بن شعبه حرانی، (1404هـ.ق)، تحف العقول، قم، انتشارات جامعه مدرسین قم، ص 337.
. «لاتبیتوا القمامه فی بیوتکم فاخرجوها نهاراً، فانها مقعد الشیطان»، محمد محمدی ری شهری، (1379)، میزان الحکمه، ج ۱۳، قم، نشر دارالحدیث، ص ۶۳۴۰.
. «لاتؤوا التراب خلف الباب، فانه مأوی الشیطان»همان.
. «ان الله طیب، یحب الطیب، نظیف، یحب النظافه» همان.
. محمدعلی نیلفروشان، جلیل ضرابی، محمدباقر میرفتاحی، (1379)، بهداشت، تهران، بی نا، ص ۲۰.
. محمدباقر مجلسی، (1362)، بحارالانوار، جلد 77، تهران، دارالکتب الاسلامی، ص ۱۷۰.
. محمد بن حسن حر عاملی، (1412هـ.ق)، وسائل الشیعه، جلد ۱، بیروت، احیاء التراث العربی، ص ۲۲۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۷۷، همان، ص ۱۶۹.
. «و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکه»، بقره / ۱۹۵.
. محمدحسین طباطبایی، (1363)، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: سیدمحمدباقر موسوى همدانى، جلد ۲، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ص ۹۳ و ۱۸۰.
. «لاضرر و لاضرار فی الاسلام»، ابی جعفر محمد بن علی بن الحسین بن بابویه قمی(شیخ صدوق)، (1414هـ.ق)، من لایحضره الفقیه، جلد ۴، چاپ سوم، قم، مؤسسه نشر اسلامی، ص ۳۳۴.
. ابوالقاسم پاینده، (1412هـ.ق)، نهج الفصاحه، قم، انتشارات انصاریان، ص ۱۱۳٫.
. علاءالدین متقی هندی، (1413هـ.ق)، کنزل العمال، جلد ۳، بیروت، مؤسسه الرصاه، ص ۸۹۴. البته در باره این روایت و مفاد آن، محققان گفته اند که درخت سدر، اشاره دارد به درخت سدری که در کربلا به عنوان علامت برای قبر امام حسین(علیه السلام) کاشته شده بود. علی ای حال می توان از روایات وارده در متون دینی؛ ممنوعیت قطع درختان را به طور کلی استفاده کرد.
. جهانگیر منصور، (1380)، مجموعه قوانین و مقررات حقوقی، تهران، نشر دوران، ص 924-921.
. از نظر فقه شیعه مصادیق أنفال عبارتند از:
۱ فی‏ء؛
۲ زمین هاى موات؛
۳ آبادى ‏هایى که صاحب ندارد؛
۴ قله‏ ها، وسط درّه‏ ها و جنگل‏ ها؛
۵ صفایا و قطایع؛