صنایع دستی و شرایط فنی

گلیم(kilim):
به 2روش پود پیچی و پود گذاری صورت می گیرد، تنها در شکل گذراندن پودها از لابه لای چله ها (تارها) متفاوت هستند. از ویژگی های نقش پردازی در انواع گلیم آن است که این کار با استفاده از پود های رنگین انجام می شود و پس از تراکم پودها بر اثر کوبیدن با دفتین، چله ها از پشت و روی گلیم دیده نمی شوند.
تصویر 57- گلیم به روش پود پیچی (همان منبع)
تصویر58- گلیم به روش پودگذاری(همان منبع)
یکی از اتواع گلیم های یک رو درنزد عشایر گلیم سوزنی یا ورنی یا سوماک می باشد، که عشایر اردبیل آن را می بافند که به دست بافته ی یک رو که به روش پود پیچی، با نقوش ذهنی باف و شکسته بافته می شود.
تصویر 59- گلیم ورنی
جاجیم بافی:
به گروهی از دست بافته های دستگاهی و تار نما و حدودا با عرض 30 تا 50 سانتی متر می گویند.«یکی از صنایع دستی تزیینی- کاربُردی ایران ” جاجیم بافی” نام دارد. جاجیم، دست بافته ای است تار نما که معمولاً دارای طرح های راه راه، لوزی و الوان زیبایی بوده که در قدیم روی کرسی می انداخته اند. از آن جا که در گذشته برای پیچیدن رختخواب و به اصطلاح (جا) از این دست بافته استفاده می کرده اند و به آن ”جای جمع“ می گفته اند که به مرور زمان و برای راحتی تلفظ به آن جاجیم اطلاق گردیده است. پود را بدان علت که دیده نمی شود از نخ پنبه ای خاکستری انتخاب می کنند. در میان دست بافت های روستایی، جاجیم از اهمیت بیشتری برخوردار است و کاربُردهایی نظیر زیرانداز، پشتی، سجاده، رختخواب پیچ، مَفرش، پتو، رویه کرسی و … دارد.»(جاجیم بافی،1391)
تصویر60- جاجیم(جاجیم بافی،1391)
گبه(ghabe) :
در گبه بر اساس نقشه مورد نظر یا به صورت ذهنی (که در ابتدا به صورت ذهنی بافته می شده است) رشته های پشمی یا ابریشمی را با استفاده از دست یا قلاب بر تارها گره زده و اضافه ی آن را می برند.و بعد از آن مرحله پود کشی صورت می گیرد.
تصویر61 – گبه دستباف(کیان،1381)
زیلو (zilo):
«از جمله بافته های دستگاهی تخت، بدون پرز، منقوش و بدون گره که با گذراندن تار و پودهای پنبه ای از لابه لای یکدیگر که به عنوان زیر انداز بافته می شود.»(کیان،1381،: 118)
تصویر62 –زیلو(همان منبع)
نمد مالی :
«انواع فرآورده هایی که با تراکم فشرده توده های پشم و کرک در شرایط فنی مناسب از طریق ورزدادن تهیه می شود.»(حسینی،1387،:21)و یا به عبارتی از در هم پیچاندن نامنظم الیاف حلاجی شده ی پشمی در رنگ های گوناگون به صورت ساده و نقش دار و متراکم و یکپارچه کردن آن ها به کمک ضربه های دست و پا را گویند.
تصویر 63- نمد، شهلا حسینی
بافتنی های سنتی یا میل بافی (Traditional cloth weaving):
دومیل بافی، پنج میل بافی(عروسک های بافتنی)، قلاب بافی:
یکی از صنایع دستی ایران« بافتنی های سنتی» که به طور عمده توسط بانوان انجام می گیرد. این هنر، به وسیله میل بافتنی (دو میل، پنج میل و یا قلاب) انجام می گیرد و فرآورده هایی از قبیل جوراب، شال گردن، بلوز، کلاه و … را شامل می گردد. برخی از انواع بافتی های سنتی ایران تزیینی است، مانند عروسک های بافتنی که در شهر ماسوله بافته می شود. (کیان،1381)
دانتل بافی :
تاریخچه دانتل به نقل از لی لا ثمری:
«جایگاه دانتل بافی به روشنی مشخص نیست اما در قرن 15 م، اسناد به دست آمده مربوط به شهر ونیز در ایتالیا است خانواده معروف مدیچی در داد و ستدهای تجاری خود آن را وارد فرانسه کردند، با ورود دانتل بافی به فرانسه تغییراتی در شیوه کار ایجاد شد، انواع گره ها: گره مقطع، گره کوتاه و… ابداع شد. با جابجایی ها و داد وستدها تنوع زیادی در شیوه کار و گره های جدید ایجاد می شود. در حالیکه این هنر محدود به سوزن نبود ولی با سوزن کار می کردند، سوزن ها به آرامی جای خود را به قرقره ها دادند. در فرانسه شهر پویی مرکز دانتل بافی است، که هنرمندان زیادی را در خود جا داده است. سیر تحول دانتل 3 قرن طول کشید در زمان هنری سوم به اوج خود رسید. در واقع حمایت دربار باعث ایجاد تحول و پیشرفت در دانتل بافی گردید.همه جا حضور دانتل دیده می شد روی لباس ، روی مبل ها حتی درشکه ها و …