دانلود پایان نامه

ویژگیهای تشخیصی
نگرانی در حد اندک به عنوان بخشی از رشد، بهنجار تلقی می شود. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، همواره نسبت به هر چیزی نگران هستند حتی وقتی دلیل آشکاری برای نگران شدن وجود ندارد. انتظار توأم با دلواپسی اصطلاحی است که برای این نوع اضطراب و نگرانی مفرط به کار می رود. اضطراب ها می توانند مقطعی یا مداوم باشند. اغلب این نگرانی با احساس ناراحتی، بی قراری و بروز نشانه های جسمانی از قبیل انقباض عضله ها، سردرد یا تهوع همراه است. نشانه های دیگر شامل تحریک پذیری، فقدان انرژی، و مشکلات خواب است (سادوک، 2007).
اضطراب در سایر اختلال ها به موقعیت ها یا اشیاء خاصی نظیر جدایی، عملکرد اجتماعی، حیوانات یا حشرات یا احساس های بدنی معطوف است و ممکن است با نشانه های دیگر از قبیل وحشت زدگی همراه باشد، در مقابل، اضطرابی که کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تجربه می کنند، گسترده و عمومی است و به طور عمده به رویداد های روزانه زندگی مربوط می شود. زمانی تصور می شد کودکانی که به طور کلی مضطرب هستند، اضطرابشان به چیز خاصی معطوف نیست که به این اختلال، اضطراب شناور گفته می شد. اما حقیقت این است که اضطراب این کودکان به شیئی خاص معطوف است. با این تفاوت که آن چیز یا اشیاء متعدد و مختلف هستند. بنابراین، اصطلاح اضطراب فراگیر صحیح تر از اضطراب شناور است (ایسن و سیلورمن، 1998).
ملاک های تشخیص برای اختلال اضطراب فراگیر بر مبنای DSM -V
الف) اضطراب و نگرانی (انتظار توأم با دلواپسی) درباره ی تعدادی از رویداد ها یا فعالیت ها ( از قبیل عملکرد شغلی یا تحصیلی)، که بیش تر روزها برای مدت حداقل شش ماه ظاهر می شود.
ب) کنترل نگرانی برای شخص دشوار است.
ج) اضطراب و نگرانی با سه مورد ( یا بیش تر) از شش نشانه ی زیر همراه می شود ( حداقل برخی نشانه ها در بیش تر ایام برای مدت حداقل شش ماه وجود دارند).
تذکر: در مورد کودکان وجود تنها یک مورد کافی است.
بی قراری یا هیجان زدگی یا عصبانی بودن
خیلی زود خسته شدن
در تمرکز مشکل داشتن یا احساس خالی شدن ذهن
تحریک پذیری
انقباض عضلانی
اختلال خواب (مشکل در خواب رفتن یا خواب توأم با بی قراری و نارضایتی
کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر احتمالاً هرگونه رویداد تهدید آمیز در کتاب، سینما یا تلویزیون را پیدا می کنند و آن را به خودشان نسبت می دهند. چنان چه آن ها در گزارش های خبری تلویزیون، تصادف یک خودرو در شهری دیگر را ببینند، درباره ی تصادف اتومبیل خودشان نگران می شوند (لاین، برنات، ویکتور و برن استین، 2009).
کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر همیشه بدترین پیامدهای احتمالی را پیش بینی می کنند و توانایی خود را برای مقابله با موقعیت ها یا رویداد های ناخوشایند دست کم می گیرند. به نظر می رسد آن ها تشخیص نمی دهند که رویدادهایی که به خاطر آن نگرانند، به احتمال بسیار کمی ممکن است رخ دهند. به این ترتیب، ذهنشان اغلب پر از افکاری است نظیر: اگر چنین شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر اتوبوس خراب شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر من را دوست نداشته باشند، چه خواهد شد؟ اگر رعد و برق به من بزند چه می شود؟ نگرانی های کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر فقط به رویداد های ترس آور و فاجعه آمیز محدود نمی شود؛ آن ها نسبت به رخداد های جزئی روزانه از قبیل چه لباسی بپوشند یا کدام برنامه ی تلویزیونی را تماشا کنند نیز بیش از حد نگران هستند. این نگرانی فراگیر از رویداد های جزئی، یکی از ویژگی هایی است که کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر را از کودکان مبتلا به اختلال های اضطرابی دیگر متمایز می کند (کندال و پیمنتل، 2003).
کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر غالباً خودآگاه و فاقد اعتماد به نفس و نسبت به تأمین انتظارهای دیگران، نگران هستند. آن ها همواره در جستجوی تأیید و اطمینان بخشی از سوی بزرگسالان هستند و از افراد بدعنق، خرده گیر یا مغرض می ترسند. این کودکان مایلند عملکردشان در حد و اندازه های بسیار بالا باشد. وقتی نمی توانند به این حد و اندازه ها دست یابند، به انتقاد از خود می پردازند. به علاوه، حتی وقتی شواهدی دالّ بر فقدان نگرانی وجود ندارد، باز هم به نگرانی خود ادامه می دهند. برای مثال، کودکی مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر که در یکی از تکلیف های کلاسی، نمره ی بیست گرفته است، مدام نگرانی خود را نسبت به موفق نشدن در تکلیف های بعدی نشان می دهد(کلیکیلو و کی، 2005).
وقتی نگرانی کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شروع می شود، به نظر می رسد قادر نیستند نگرانی خود را کنترل کنند؛ وقتی می دانند نگرانی شان چقدر موجب ناراحتی خود و سایرین می شود. همین ویژگی است که نگرانی بیمارگونه را از نگرانی های عادی که تمامی کودکان گاه گاهی تجربه می کنند، متمایز می سازد. نگرانی های کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر هرگز متوقف نمی شود – یک «بحران» پس از بحرانی دیگر به وجود می آید و به دین ترتیب، دور معیوب پایان ناپذیری شکل می گیرد. ماهیت غیرقابل کنترل نگرانی، یکی از ویژگی های مهم بالینی کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به شمار می رود (ماسی و همکاران، 1999).
تشخیص اختلال اضطراب فراگیر مستلزم وجود حداقل یک نشانه ی جسمانی است. در واقع، نشانه های جسمانی، موجب شناسایی کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر می شوند. این نشانه ها عبارتند از: انقباض عضله ها و بی قراری تا برانگیختگی خودمختار (برای مثال، افزایش ضربان قلب، تعرق) که مشخصه ی دیگر اختلال های اضطرابی محسوب می شود. سردرد، دل درد، انقباض عضلانی و لرزش رایج ترین نشانه های گزارش شده به شمار می روند (راپی، 1991).
نگرانی مزمن به صورت نوعی اجتناب شناختی عمل می کند که فرایند هیجانی را مختل می سازد. چون افکار کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در گیر مشکلات قریب الوقوع است، نمی توانند تصاویر ترسناک که موجب بروز هیجان منفی شدید و فعالیت دستگاه عصبی خودمختار می شود، در ذهن خود ایجاد کنند. اگرچه آن ها بیش تر هیجانات ناخوشایند و دردآور را که با تصاویر ذهنی منفی همراه هستند، تجربه نمی کنند، اگر هرگز فرصت رویارویی با هیجانات و مشکلاتشان و یافتن راه حل را پیدا نمی کنند. نگرانی مزمن در کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شبیه رفتار اجتنابی در کودکان مبتلا به فوبی های خاص است (کندال و پیمنتل، 2003)
شیوع و اختلال های همراه
اختلال اضطراب فراگیر همراه با اختلال اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلال های اضطرابی دوران کودکی است که تقریباً در 3 تا 6 درصد همه ی کودکان یافت می شود. به طور کلی، این اختلال در بین پسران و دختران به یک اندازه شیوع دارد و در بین کودکان و نوجوانان خردسال اندکی بیش از دختران نوجوان بزرگ تر شایع است (استراوس، لیس، لست و فرانسیس، 1988) کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به میزان بالایی به دیگر اختلال های اضطرابی و افسردگی دچار می شوند. اختلال اضطراب جدایی و بیش فعالی و نقص توجه از متداول ترین اختلال های همراه با اختلال اضطراب فراگیر در کودکان پنج تا پانزده سال به شمار می رود، در صورتی که افسردگی عمده و فوبی های خاص رایج ترین اختلال های همراه در کودکان بزرگ تر می باشند. اختلال اضطراب فراگیر نه تنها با افسردگی عمده ارتباط دارد، بلکه افزایش خطر خودکشی، ناسازگاری اجتماعی و عزت نفس پایین را نیز موجب می شود. همچنین اختلال اضطراب فراگیر به نظر می رسد در خانواده های کم جمعیت در طبقه های اجتماعی بالا، متداول تر باشد (مظفری مکی آبادی و فروع الدین اصل، 1389؛ ماسی و همکاران، 1999).
تقریباً نیمی از کودکان که به دلیل اختلال های اضطرابی برای درمان ارجاع می شوند، کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستند. این، نسبت به بزرگسالان، بیش تر است. زیرا این اختلال در بزرگسالی رایج تر است، اما عده ی بسیار کم تری از آن ها برای درمان اقدام می کنند. کودکان به دلیل اختلال های همراه، همچون افسردگی یا افکار خودکشی، به احتمال قوی، بیش از بزرگسالان برای درمان ارجاع داده می شوند (اسکینرینگ، هودسان و راپی، 2000).
سن شروع ، سیر و پیامد ها
متوسط سن شروع اختلال اضطراب فراگیر در حدود ده تا چهارده سالگی است. تعداد نشانه های اضطراب فراگیر در کودکان بزرگ تر بیش از کودکان خردسال است و آن ها سطوح بالاتری از اضطراب و افسردگی را گزارش می کنند، اما این نشانه ها ممکن است با افزایش سن کاهش یابند (استراوس، لست و همکاران، 1988) نشانه های اضطراب فراگیر شدید با گذشت زمان پایدار می مانند؛ حتی در کودکانی که برای درمان ارجاع نمی شوند (مظفری مکی آبادی و فروع الدین اصل، 1389).
اختلال اضطراب اجتماعی