شاخص های برازش تطبیقی و شاخص‌های برازش مطلق

939/0
955/0
024/0
983/0
950/0
نتیجه
تایید
تایید
تایید
تایید
تایید
تایید
تایید
شاخص های برازش مطلق (RMR, GFI, AGFI) : شاخص هایی هستند که بر مبنای تفاوت واریانس ها و کواریانس های مشاهده شده از یک طرف و واریانس ها و کواریانس های پیش بینی شده بر مبنای پارامترهای مدل تدوین شده از طرف دیگر قرار دارند. وجود درجه آزادی بالا(نزدیک به مدل استقلال) و کای اسکوئر پایین(نزدیک به مدل اشباع شده) نشان از قابل قبول بودن مدل و مطلوبیت آن می باشد.  نتایج به دست آمده از بررسی شاخص های برازش مطلق برای مدل کیفیت خدمات نشان از تایید مدل است. زیرا برای تمام شاخص ها، مقادیر عددی به دست آمده در ناحیه مطلوب قرار دارند.
شاخص های برازش تطبیقی(NFI, CFI) : این شاخص ها در جهت تکمیل شاخص های مطلق بکار برده می شوند بدین معنا که با مبنا قرار دادن یک یا چند مدل، مدل نظری تدوین شده تحت آزمون را با آن مقایسه و نشان می دهد که آیا به لحاظ آماری قابل قبول تر تلقی می شود، ضعیف تر است و یا اینکه تفاوتی با آن ندارد. در اغلب موارد مدل مبنا یک مدل استقلال است. به این ترتیب اغلب موارد شاخص های برازش تطبیقی نشان می دهند که مدل تدوین شده تا چه اندازه توانسته است از یک مدل استقلال فاصله بگیرد. هر چه این فاصله ها بیشتر باشد برازش مدل مطلوب تر تلقی می شود.
شاخص های مقتصد (RMSEA,X2/df) : با ارائه این شاخص ها تلاش شده تا مهمترین نقطه ضعف شاخص های برازش مطلق یعنی بهبود مقدار شاخص های برازش با افزایش پارامتر به مدل جبران شود. مبنای اصلی در این گروه از شاخص های برازش آن است که به ازای هر پارامتری که به مدل افزوده می شود این شاخص ها جریمه می شوند و مقدار آنها کاهش می یابد.
توجه : نسبت کای اسکوئر به درجه آزادی (X2/df) که کای اسکوئر نسبی خوانده می شود به جهت قضاوت درباره مدل تدوین شده و حمایت داده ها، شاخص مناسبی می باشد که مقدار پایین تر از 3 مناسب می باشد. همچنین مطابق تحقیقات صورت گرفته در زمینه مقدار مطلوب و مقدار قابل قبول این شاخص ، نتیجه شده است که مقادیر کمتر از 3 مطلوب و مقادیر 3 تا 5 قابل قبول هستند.
در جدول فوق مقدار 429/3 گزارش شده است و نشان از وضعیت نسبتا قابل قبول برای مدل است. باتوجه به مقادیر سایر شاخص ها می توان این مقدار را قابل قبول فرض کرد.
با بررسی شاخص های برازش به دست آمده از آزمون مدل در جدول فوق، نتیجه می گیریم که مدل از برازش مناسبی برخوردار است و نیازی به اصلاح ندارد و رابطه متغیرهای مشاهده شده با متغیر مکنون مورد تایید است.
4-3-1-2 تحلیل عاملی تاییدی تقویت ارزش ویژه برند
برای متغیر مکنون تقویت ارزش ویژه برند در پرسشنامه تحقیق 5 سنجه درنظر گرفته شد. تحلیل عاملی تاییدی (روایی سازه) مربوط به تایید رابطه بین متغیرهای مشاهده شده q6 تا q10 با متغیر مکنون تقویت ارزش ویژه برند با استفاده از AMOS در ادامه ارائه می گردد:
نمودار 4-7 : مدل تحلیل عاملی تاییدی تقویت ارزش ویژه برند با ضرایب غیر استاندارد
نمودار 4-8 : مدل تحلیل عاملی تاییدی تقویت ارزش ویژه برند با ضرایب استاندارد
ضرایب غیر استاندارد بدون مقیاس هستند، از اینرو برای تجزیه و تحلیل مربوط به بارهای عاملی از ضرایب استاندارد استفاده می کنیم. این ضرایب مطابق نمودارهای فوق نشان میدهند که متغیر شماره 6 بیشترین بارعاملی را از عامل مکنون ارزش ویژه برند دریافت کرده است. بررسی معنی داری بارهای عاملی در جدول زیر ارائه می شود :