سوء نیت یا قصد مجرمانه و رسیدگی به تخلفات

هیچ کس در هیچ نقطه ایران حق اشتقال به هیچ یک از فنون طبابت و دندان سازی ندارد مگر اینکه مجوز را دریافت کرده باشد. هرکس بدون داشتن پروانه رسمی_داروسازی و دندانپزشکی به فنون مزبور اشتغال ورزد.و یا بدون اخذ پروانه از وزارت بهداری اقدام به تاسیس یکی از موسسات پزشکی نماید یا پروانه خود را به دیگری واگذار نموده یا پروانه دیگری را مورد استفاده قرار دهد مجرم شناخته شده بلافاصله محل کار او از طرف وزارت بهداری تعطیل و به مجازات مصرح در قانون خواهد رسید.
شروط تحقق اشتغال غیر قانونی به امور پزشکی:
1- اشتغال به پزشکی،داروسازی یا دندان پزشکی بدون داشتن پروانه رسمی
2- اقدام به تاسیس یکی از موسسات پزشکی مصرح در قانون بدون اخذ پروانه از وزارت بهداشت و درمان و امور پزشکی
3- واگذار نمودن پروانه رسمی خویش به افراد فاقد صلاحیت
4- استفاده از پروانه رسمی دیگران
چنانچه فرد یا افرادی اقدام به ساختن دندان مصنوعی بنماید،عمل ایشان دخالت در امور دندان پزشکی نیست زیرا این عمل صرفا نوعی کار فنی است و با انچه که مورد نظر مقنن بوده فرق دارد .
جرم دخالت در امور پزشکی از جرائم به عادت است نه جرائم بسیط بدین معنی که باید شخص بر اعمال پزشکی تکرار و مداومت داشته باشد لذا اگر پزشکی عمومی از روی ضرورت برای نجات جان بیمار و جنین اقدام به یک بار سزارین که دسترسی به پزشک متخصص و جراح نیست مرتکب جرم نشده است.
2-3-4فریفتن بیمار
به موجب ماده 5 قانون مربوطه به مقررات امور پزشکی و دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب1334 هیچ یک از موسسات پزشکی – داروئی و صاحبان فنون مختلف پزشکی و داروسازی و حق انتشار آگهی تبلیغاتی که موجب گمراهی بیماران یا مراجعین به آنها بوده یا به تشخیص وزارت بهداشت و درمان +آموزش پزشکی بر خلاف اصول فنی و شئون پزشکی یا عفت عمومی باشد.هم چنبن استفاده از عناوین معجول و خلاف حقیقت روی تابلو و سرنسخه ها یا طرق دیگر یا وعده های فریبنده را ندارند،متخلفین برای بار اول به پرداخت5هزار ریال و برای دفعات بعد و هر دفعه از بیست هزار ریال تا پنجاه هزار ریال یا به حبس از یک ماه تا چهار ماه و یا به هر دو مجازات محکوم میشود
مورد دیگر در قوانین تحت عنوان فریفتن بیمار وجود دارد:
ماده 4 جلوگیری از امیزش بیماری های واگیر مصوب 1325 میباشد به موجب این ماده پزشکان یا متصدیان سایر قوانین پزشکی که بوسیله تبلیغات بی اساس باعث گمراهی بیمار آمیزشی شوند و یا با وعده های دروغین بیمار را از درمان صحیح باز دارند مانند اینکه معین کنند در مدت چند روز بیمار را درمان کرده و یا بستن پیمان و یا انتشار آگهی ها که خلاف اصل پزشکی اسنت بیمار را فریب دهند به حبس از 2 ماه تا 1 سال یا کیفر نقدی از 200 ریال تا 2000 محکوم میشوند .
2-3-4-1شرائط تحقق جرم فریفتن بیمار
1-مرتکب جرم میبایست از صاحب فنون پزشکی و دارویی و از موسسات پزشکی باشد 2-مرتکب جرم، آگهی گمراه کننده ای را انتشار داده باشد یا بر روی تابلو یا نسخه فرش از عنوان معجول و خلاف حقیقت استفاده نموده یا بطریق دیگر عمل گمراه کننده و یا مغایر با اصول فنی و شئون حرفه پزشکی یا عفت عمومی و بالاخره فریبنده ای را انجام داده باشد3-وجود سوء نیت یا قصد مجرمانه در عمل ارتکابی بنابراین صرف تبلیغات موجب تحقق جرم فریفتن بیمار نیست لازم است تبلیغات مزبور دروغ برخلاف حقیقت باشد.
2-3-5افشای اسرار بیمار در حقوق ایران و فقه اسلامی
مطابق ماده 156 قانون تعزیز مصوب 1362 اطباو جراحان و قابله ها و دارو فروشی و کلیه کسانیکه به مناسبت شغل و حرفه خود محرم اسرار میشوند هرگاه در مواردیکه حسب قانون ملزم می باشد .اسرار مردم را افشا کند به شلاق تا 74ضربه محکوم میشود.
در سی و دومین جلسه هیئت مدیریه نظام پزشکی مرکز مورخه 26/12/1352 در پاسخ استعلام یکی از بیمارستان ها نظر داده شده که با توجه به ماده 14 ائین نامه انتظامی پزشکی و قوانین مربوطه جواب پرسش سازمانها یا موسسات پزشکی درباره ی علت بیماری و نوع درمان مجاز نسیت از قبیل گواهی نامه های پزشکی را بنا به تقاضای مقامات قضایی و در سایر موارد در اختیار بیماران می توان قرار داد و نیز در جلسه ی فوق ذکر در پاسخ استعلام یکی از نظام پزشکی ها در باب ذکر نوع بیماری در گواهی استعلاجی به تقاضای ادارات نظر داده شده که براساس ماده ی 4 ایین نامه ی انتظامی گواهی بیماری در جواب درخواست ادارات فقط باید به بیمار تسلیم شود و اعلام نوع بیماری به ادارات مجاز نسیت افشای اسرار بیماران تلقی میگردد.
از نظر اخلاقی افشای اسرار دیگران امر زشت و نکوهیده و به ویژه از سوی افرادی که جامعه برای شغل و مقام اجتماعی شان حرمت خاصی قایل است مانند پزشکان و وکلا چنانچه فردی نزد پزشک یا وکیل برود و درباره ی بیماری یا مشکل خانوادگی مسایلی را با او در میان بگذارد پزشک یا وکیل موظف به حفظ گفته ها و اسرار او هستند.
در کشور ما قانونگذار، افشای اسرار از سوی افراد که به مناسبت شغل و حرفه نشان اسرار مردم را بدست می آورند جرم میداند و مرتکب قابل تعقیب و مجازات میشناسد، چراکه در این مشاغل مردم به دلیل نیازشان به این افراد مراجعه میکنند و باید به آنها اطمینان داشته باشند و بر مبنای همین اطمینان اسرار خود را بیان کنند تا راهنمایی های انها برای رفع مشکل خود برخوردار شوند.و به موجب ماده4 ایین نامه انتظامی رسیدگی به تخلفات صنفی و حرفه ای شاغلان حرفه های پزشکی و وابسته به مصوب جلسه ی مورخ 30 تیر ماه 1378 هیئت وزیران «شاغلان حرفه های پزشکی موظف اند اسرار بیمار و نوع بیماری او را مگر در موارد تصحیح شده در قانون حفظ کنند»
اصولاً هیچ شخص دیگری که به موجب قانون حافظ اسرار مردم نشاخته میشوند حق ندارند اسرار انان را افشا کنند مگر انکه خود قانون او را مکلف به افشای سر کند.
در فقه اسلامی بر اساس دستورات و تعالیم دین مبین اسلام وقتی راز داری با فرد مسلمان در میان گذاشته میشود، ان فرد لازم است نگهبان آن راز باشد و از این امانت پاسداری بکند تحت هیچ شرایطی در حفظ و نگهداری این امانت خیانت نکند.رازدارسی یکی از محاسن اخلاق است وافشای اسرار دیگران به هر طریقی که باشد امری قبیح و ناپسند است. اخلاق پزشکی ایجاب میکند تمام اطلاعاتی که بیمار برای بیان بیماری خود اظهار میدارد یا اطلاعاتی را که در هنگام معاینه ی بیمار بدست می آید،نزد پزشک محفوظ بماند و هیچگاه اقدام به افشای اسرار نزد کسی نکند.