سخت ترین زبان دنیا برای یادگیری چه زبانی است؟

یادگیری زبون جدید واسه بیشتر آدما به عنوان یه هدف و رقابت در نظر گرفته میشه که غالب این افرد به دنبال راحت ترین و بهترین راه واسه رسیدن به این هدف هستن یعنی یادگیری زبون انگلیسی.

به گفته همه زبون شناسا «زبون چینی» با اختلاف از بقیه رقبا سخت ترین زبون دنیاست که تسلط بر اون واسه خود چینی ها هم تقریبا محاله. اما مگه در این زبون عجیب و غریب چه می گذره؟

به گزارش آلامتو به نقل از مجله مهر: حدود یه میلیارد و ۳۸۰ میلیون نفر در کشور چین زندگی می کنن که بخش بسیار خیلی از اجناس موردنیاز مردم جهان رو تولید می کنن. با اینکه اجناس چینی در همه جای جهان همه گیر شده است و کشورای جور واجور ارتباطات اقتصادی زیادی با تجار این کشور دارن باید بدونین که یادگرفتن این زبون عجیب و غریب تقریبا محاله و هرچقدر هم که براش تلاش کنین شما با زبانی روبرو هستین که مهم ترین شاخصه زبون یعنی «الفبا» رو نداره! به همین سادگی! چینی ها می تونن باقی زبون ها رو مثل آب خوردن یاد بگیرن اما کمتر میلی به این کار دارن. کشوری که اخبار اون به واسطه همین زبون عجیب کمتر به بیرون درز می کنه. اما در این زبون عجیب و غریب چه می گذره؟

زبانی که الفبا نداره!

زبون چینی بیشتر از ۸۰هزارکاراکتر داره که خود چینی ها هم همه اون رو نمی شناسن و به طور روزانه از هزار کاراکتر اون استفاده می کنن. کاراکترهای زبون چینی به چندین نوع هستن طوری که زبون روز این کشور با زبون سنتی اون فرق زیادی داره و حتی تحصیل کرده های زبون چینی نمی تونن اون رو تشخیص بدن. زبون چینی به طور کامل نقاشی است که تبدیل به خط شده است به خاطر همین به زبون «اندیشه نگار» یا «معنی گرا» هم شناخته می شه. به طور مثال معنی « حساب کردن» و «شمردن» کاراکتر اولیه اش مثل زنیه که نشسته و یه سینی جلوی خود داره و در حال پاک کردن برنجه. در کاراکترهای سنتی خوب می تونید این نقاشی بودن رو ببینین. اما امروزی اونا فرق پیدا کرده است. مثلا اگه کاراکترهای سنتی رو ببینین به طور کامل می فهمید که کدوم نماد خوردنه. اگه زبون چینی هم ندونین می فهمید که این نماد نماد انسانه. مثلا کاراکتری هست که بغل هرچیزی بیاد یعنی آب داره. می تونه نشون دهنده آب یا رودخانه یا نوشیدنی باشه. با وجود اینکه عده ای خط کشورای آسیایی رو مثل هم می دانند باید گفت که اصلا اینطور نیس و زبون های کره ای و ژاپنی دارای الفبای مشخص هستن مثلا توافق شده که یه کاراکتر حرف B رو نشون بده.

یه کلمه هزار تلفظ

زبون چینی زبون ادای هجاهای مختلفه و ادای کلمات بسیار محل حساسیته. هجاهای مشترک چندین معنا دارن که باید دقیق و درست ادا شن. تقریبا هرهجا چندین معنی می دهد. مثلا هجای ma اگه با تلفظ یکنواخت گفته شه به معنی «مادر» است و اگه کشیده تلفظ شه به معنی «اسب» می شه که یه تلفظ اشتباه می تونه افتضاح به بار بیاره. به خاطر همین یه سری کلماتی که در طول روز بسیار استفاده می شن از زمان تولد کودک روی اون ها کار می شه تا دقیق و درست در ذهنش حک شه چون تلفظ غلط بسیار اشتباه به وجود می آورد. جالبه بدونین هجاها و کلمات چینی برعکس بقیه زبون ها بیشتر به مصوت ختم می شن.

ترجمه همه کلمات حتی اسم شما دوست عزیز

برخلاف فرهنگستان ادب و زبون فارسی که در کشور ما تقریبا هیچ کارایی نداره و کلمات تولیدی اون موردتوجه قرار نمی گیرد؛ چینی ها یه فرهنگستان فرهنگ و ادب خیلی قوی دارن که هیچ کلمه ای بدون اینکه ازاین فرهنگستان رد شه وارد این کشور نمی شه. حتی کلمه «تلفن» که همه دنیا به اون تلفن می می گن اما در چین اصلا اینطورنیست. به طور مثال به موبایل می می گن: «سونگ کی سونگ» که ترجمه تحت لفظی اون «گیرنده برقی جیبی» است. تقریبا هرچیزی در چین برابر داره حتی اسامی آدم ها رو ترجمه می کنن. به طور مثال اگه کسی به نام «دیوید» به ایران بیاد ما همون «دیوید» صداش می کنیم بعد فارسی یادش می بدیم. اما واسه چینی ها اینطور نیس. اگه کسی بخواد مدت طولانی کنار چینی ها باشه باید اسمش رو تبدیل کنه و اسم چینی بزاره وگرنه ناراحت می شن. یا اینکه یه ویژگی رو به طرف مقابل نسبت میدن و اون ویژگی رو به چینی صدا می کنن و خیلی مواظبند تلفظها رو طوری انتخاب کنن که معنی بدی نده.

خوشنویسی در خط چینی

زبون سنتی چینی با زبون دانشگاهی این کشور زمین تا آسمون فرق داره طوری که اگه زبون چینی رو دانشگاهی بیاموزید هنگام روبرو شدن با کاراکترهای زبون سنتی چینی چیزی از اون سر در نمیارید. چینیا وقتی که شعر می نویسند از بالا به پایین می نویسند در حالی که نوشتن خودشون از چپ به راسته. کشورهایی مثل چین تایپه بازم با کاراکترهای چینی سنتی می نویسند. یعنی با اینکه گفتارشون یه جوره اما خط شون فرق داره. هنرخوشنویسی در چین کنار اوپرا بسیار محبوبه و چینی ها براش احترام زیادی قائل هستن. اگه ایرانیان با قلم نی خوشنویسی می کنن چینی ها با پرکلاغ خوشنویسی می کنن.

دیکشنری چینی

اگه واسه پیدا کردن معنی یه کلمه در زبون فارسی یا هر زبون دیگری در فرهنگ کلمه از راه چینش و ترتیب حروف الفبا جستجو می کنین. به این فکر می کنین واسه جستجوی کلمه ای در زبون چینی که الفبا نداره باید چیکار کرد؟ چینی ها واسه کار با دیکشنری زبون چینی باید ترتیب نوشتن کلمه رو بلد باشن. یعنی بدونن که هرکلمه با چندبار برداشتن قلم از روی کاغذ نوشته می شه. حرکات در زبون چینی ترتیب و مقدم متقاوتی دارن و واسه به کار گیری دیکشنری ترتیب این حرکات خیلی با اهمیته. مثلا اگه کلمه ای رو خواستین در دیکشنری سرچ کنین باید بدونین که از چند حرکت قلم تشکیل شده. مثلا ۷ حرکتیا رو بشناسین و بعد رادیکال مشخص رو پیدا کنین و بعد از پیدا کردن رادیکال زیر مجموعه اش رو ببینین و کلمه دلخواه رو پیدا کنین. «رادیکال» یه شکل کاراکتر ثابته که معنی مشخصی داره و کلمات نزدیک به اون معنی شکل مشابه اما اختلافات جزئی دارن. البته به لطف دیکشنری های آنلاین شرایط کمی روبراه تر شده است.

چت کردن دو چینی چیجوریه؟

با وجود همه این سختی ها در زبون چینی فکر کنین دو فرد چینی می خواهند باهم چت کنن. چت کردن در این زبون یکی دیگه از پیچیدگی ها و دشواریهای مردم چینه. همونطور که ما در گذشته و قبل از ورود زبون فارسی به تلفن های همراه حرفهایمون رو فینگلیش تایپ می کردیم. چینی ها هم چیزی برابر همین فینگلیش در فرهنگ خود دارن که به اون «پینگین» می می گن. مثلا چینیا واسه چت اول تلفظ کلمه رو به صورت انگلیسی می نویسند. مثلا «xix» که «سیه سیه» خونده می شه. بعد کامپیوتر یا صفحه موبایل هر تعداد کلمه ای که تلفظش اینه رو نشون می دهد. اما چون تُن صدا نشون دادنی نیس. یه سری کاراکتر جدید رو به شما نشون میده که باید بین اون انتخاب کنین. البته حتما باید کاراکتر کلمه دلخواه رو بشناسین.

باد گلو نشونه احترام به دستپخت شماس

علاوه بر زبون چینی فرهنگ چینی هم تفاوتای بسیار زیادی با بقیه فرهنگا داره که بسیار عجیب به نظر می رسه به طور مثال در فرهنگ غذای چینی مثلی هست که میگه:« چینیا هرچیزی که چهارتا پا داره رو می خورند به جز میز و هرچیزی که پرواز می کنه رو می خورند به جز هواپیما» یعنی هیچ حد و مرز و چارچوبی نداره که می می گن این موضوع دلایل فرهنگی داره. چون چین سالهای زیادی با امپراطوری های جور واجور جنگ داشته و از دید تامین موادغذایی به مشکل می خورده به خاطر همین همه چیز رو می خوردند.

چینی ها فوق العاده با سروصدا غذا می خورند و این رو یه جور احترام به میزبان می دونن و فکر می کنند که با سروصدا غذا خوردن یه جور احترام و تشکر از میزبانه. حتی کار به جاهای باریک هم می رسد چینی ها بادگلو بعد از غذا رو یه نوع تشکر عملی تلقی می کنن. چیزی به معنی دست شما دردنکند و خیلی زحمت کشیدید و خیلی خوشمزه بود! هم اینکه چینی ها خیلی راحت در بشقاب هم دست می برند یعنی اگه غذایی رو از بشقاب شما خوششون بیاد خیلی راحت دست دراز می کنن و اون رو بر می دارن.

کشوری که مردان از زنان حساب می برن

در چین برعکس تموم فرهنگای دنیا مردان از زنان حساب می برن. دادگاههای خونواده در چین پر از شکایت مردانیه که از زنان شون به خاطر کتک خوردن از اونا شکایت کردن. حتی این موضوع در زبون ادبیاتشان هم هست. مثلا واسه آموزش فعل «ترسیدن» یا «کتک زدن» جمله های پیشنهادی که به بچه ها میدن تا جای خالی رو پرکنند مثل این جملاته:«بابا از مامان هول و هراس داره.»،«مامان بابا رو کتک زد.» حتی در داستان کوتاه های آموزشی چینی که واسه آموزش زبون این کشوره هم این موضوع دیده می شه.

چیجوری سلامت روحی خود رو افزایش بدیم؟

خواص عشق واسه بدن

خبرهای داغ روز خبرگزاری مهر مجله مهر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *