دانلود پایان نامه

در مطالعه حاضر، دانشجویان با درآمد ماهیانه خانواده بالاتر از یک میلیون، میانگین و انحراف معیار02/19± 44/130 بالاتری دارا بودند.در مطالعه کن وهمکاران، سطح درآمد نیز با سبک زندگی بهتر ارتباط داشت(3). توضیحی که می توان برای این یافته بیان کرد این است که با توجه به اهمیت وضعیت اقتصادی در زندگی امروزی، با بالا رفتن میزان درآمد، امکان فراهم کردن تسهیلات زندگی و بهبود وضعیت معیشت در تمام زمینه ها ازجمله تغذیه، ورزش و … بیشتر خواهد بود و همین موضوع باعث کاهش تنش ها و نگرانی های روزمره و در نهایت بهبود وضعیت سلامتی و سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت افراد می شود(114).
در ارتباط با هدف 1-1 و 1-2 (تعیین وضعیت فعالیت جسمانی دانشجویان رشته های علوم پزشکی گیلان و غیر پزشکی گیلان) جدول شماره 6 نشان می دهد که در دانشگاه علوم پزشکی گیلان، دانشجویان دندانپزشکی با میانگین وانحراف معیار26/5±69/18 در سطح نامطلوب ولی بالاترین نمره و دانشجویان دانشکده بهداشت با میانگین و انحراف معیار67/4±29/ 16 پایین ترین نمره را دارا بوده و در سطح نامطلوبی در این حیطه قرار داشتند و در دانشگاه گیلان، دانشجویان دانشکده تربیت بدنی با میانگین وانحراف معیار04/3±38/25 در سطح مطلوب و بالاترین نمره و دانشکده معماری و هنر با میانگین و انحراف معیار27/4±39/15پایین ترین نمره را دارا بوده و در سطح نامطلوبی در این حیطه قرار داشتند.
جدول شماره 5 نشان می دهد که در میان حیطه های سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت، پایین ترین نمره در هر دو جامعه مربوط به حیطه فعالیت جسمانی است (با میانگین و انحراف معیار معیار04/5±23/ 17). در مطالعه مطلق و همکاران کمترین نمره کسب شده در زیر گروه فعالیت جسمانی با میانگین و انحراف معیار 8/4±2/16 گزارش گردید(36).
مطالعه دابرو سکا و همکاران نشان می دهد که که 26 درصد از دانشجویان رشته های پزشکی، سطح پایینی از فعالیت جسمانی را داشتند(55). هم سو با مطالعه حاضر محمدی زیدی و همکاران نیز، فعالیت جسمانی دانشجویان علوم پزشکی شرکت کننده در پژوهش خود را ناکافی گزارش دادند(16). هم چنین مطالعهی رجالی و همکاران نیز نشان داد که 6/48 درصد از دانشجویان رشته های پزشکی و بهداشت از نظر فعالیت جسمانی متوسط، فعال و 4/51 در صد غیرفعال بودند. همچنین از نظر فعالیت جسمانی شدید 6/32 درصد فعال و 4/76 درصد غیر فعال بودند(15). این در حالی است که مطالعهی احمدنیا و همکاران نشان داد 2/19 درصد از دانشجویان پرستاری و مامایی فعالیت جسمانی مطلوب داشتند که نوع فعالیت جسمانی در اکثر آنان پیاده روی بود(14). انگیان و همکاران گزارش کردند که دانشجویان رشته علوم پزشکی به دلیل بارکاری زیاد و اوقات فراغت کمتر، فعالیت جسمانی کمتری دارند(55).
پژوهشگر،کم بودن فعالیت جسمانی در هر دو گروه ممکن است به دلایل فرهنگی و اقتصادی باشد. همچنین ورزش با زندگی افراد جامعه در آمیخته نشده، دسترسی به مراکز ورزش آسان نیست، ورزش کردن در خیابان ها مشکل می باشد و افزایش هزینه ها و شهریه ها برای ورود به مراکز ورزشی و انجام تکالیف سنگین درسی می تواندد از دلایل احتمالی باشند(3).
توجه به این نکنه ضروری است که بنا به نظر برادران مهین ترابی سطوح فعالی