خانوار روستایی و استان لرستان

منبع: سالنامه آماری استان همدان
وضعیت معیشتی
وضعیت معیشتی مردم در استان لرستان بر اساس آخرین نتایج حاصل از اجرای طرح هزینه و درآمد خانوارهای استان لرستان در سال 1390 بیانگر این است که متوسط هزینه سالانه یک خانوار شهری معادل 144696066 ریال (پیوست 4) است که از این میان، 6545569 ریال، صرف تفریح و سرگرمی خانواده و خدمات فرهنگی آن ها می شود (پیوست 5) و این در حالی است که متوسط درآمد سالانه یک خانوار شهرنشین برحسب انواع منابع تأمین درآمد معادل 116146766 ریال (پیوست 6) در سال برآورد شده است. مقایسه ارقام فوق نشان می دهد که هر خانوار شهری در استان لرستان ماهانه با کسری درآمد مواجه است که برای جبران هزینه های زندگی خود یا مبادرت به اخذ تسهیلات مختلف از بانک ها نموده و یا از پس انداز قبلی خود بهره برداری می نماید.
بر اساس همین آمارگیری متوسط کل هزینه سالانه یک خانوار روستایی در استان لرستان معادل 99935729 ریال (پیوست 4) است که از این میان، 2942814 ریال، صرف تفریح و سرگرمی خانواده و خدمات فرهنگی آن ها می شود (پیوست 5) و در مقابل رقم متوسط درآمد یک خانوار روستایی در سال 1390 برحسب انواع منابع تأمین درآمد معادل 69155727 ریال (پیوست 6) است (سالنامه آماری استان لرستان، 1390).
و اما وضعیت معیشتی مردم در استان همدان بر اساس آخرین نتایج حاصل از اجرای طرح هزینه و درآمد خانوارهای استان همدان در سال 1391 بیانگر این است که متوسط هزینه خالص سالانه یک خانوار شهری معادل 140049000 ریال است (پیوست 7) که از این میان، 1261128 ریال، صرف تفریح و سرگرمی خانواده و 1529171 ریال صرف مسافرت های دسته جمعی، هتل و مسافرخانه می شود (پیوست 8). متوسط درآمد خالص یک خانوار شهرنشین بر حسب انواع منابع تأمین درآمد، معادل 156610775 ریال در سال برآورد شده است (پیوست 9). مقایسه ارقام فوق نشان می دهد که هر خانوار شهری در استان همدان به طور متوسط ماهانه 1380000 ریال از درآمد خویش را پس انداز می کند.
بر همین اساس، متوسط کل هزینه خالص سالانه یک خانوار روستایی در استان همدان معادل 91197000 ریال است (پیوست 7) که از این میان، 480461 ریال، صرف تفریح و سرگرمی خانواده و 701471 ریال صرف مسافرت های دسته جمعی، هتل و مسافرخانه می شود (پیوست 8). متوسط درآمد خالص سالانه آن ها معادل 96507650 ریال است (پیوست 9) (سالنامه آماری استان همدان، 1390).
2-5-2 زیرساخت ها و تأسیسات موجود در مجاورت کوه گرین
دسترسی، یکی از مؤلفه های قابل توجه و با اهمیت بالا می باشد. درنتیجه زیرساخت های حمل ونقل و موقعیت فضایی فعالیت ها به عنوان عوامل تعیین کننده مسافت، شیوه سفر و سهولت جابه جایی و دسترسی، اهمیت ویژه ای می یابد (قدمی و همکاران، 1390).
طی مصاحبه ای با یکی از کارشناسان خطوط حمل و نقل استان لرستان، اظهار داشتند که:
“حمل و نقل در این استان از دو طریق هوایی و زمینی (راه ریلی و راه شوسه) صورت می پذیرد. این استان تنها دارای یک فرودگاه است که در مرکز استان یعنی خرم آباد قرار گرفته است. از فرودگاه خرم آباد تا کوه گرین دو مسیر زمینی وجود دارد. مسیر اول که کوتاه ترین مسیر می باشد از طریق جاده خرم آباد- نورآباد و سپس از جاده نورآباد- نهاوند صورت می پذیرد که مسافت این مسیر حدود 95 کیلومتر می باشد و تمامی مسافران، از این جاده استفاده می کنند. مسیر دوم از خرم آباد به بروجرد با مسافت 100 کیلومتر صورت می گیرد و سپس از بروجرد تا دوراهی قلعه قباد حدود 35 کیلومتر و از دو راهی تا کوه گرین نیز 7 کیلومتر می باشد که در کل 142 کیلومتر مسافت آن است.
در بروجرد نیز طرح احداث یک فرودگاه تنظیم شده است اما هیچ اقدامی در رابطه با ساخت آن صورت نگرفته است. در صورت احداث و بهره برداری از فرودگاه بروجرد، فاصله تا کوه و پیست گرین 45 کیلومتر خواهد شد.
جاده دسترسی به منطقه مجموعه پیست اسکی، جاده ارتباطی نورآباد به نهاوند است که یک راه فرعی به صورت یک جاده دوطرفه (یک باند رفت و یک باند برگشت) و آسفالته می باشد که مسافت آن از نورآباد حدود 42 کیلومتر، از نهاوند 17 کیلومتر و از بروجرد 42 کیلومتر می باشد. لازم به ذکر است که از شهر الشتر راه جاده ای به منطقه مورد نظر وجود ندارد. بنابراین، ساکنین این شهر باید از جاده نورآباد- الشتر به نورآباد و از آنجا از طریق جاده نورآباد- نهاوند به محل مورد نظر سفر کنند که این مسافت معادل 75 کیلومتر می باشد.
شهر بروجرد تنها شهر از میان چهار شهر اطراف منطقه مورد نظر است که دارای خط ریلی است. مسیر این خط از دورود به خرم آباد است که شهر بروجرد، ایستگاه میانی می باشد. فاصله این مسیر ریلی تا منطقه کوه، 45 کیلومتر می باشد. راه آهن شهر نهاوند نیز در دست احداث می باشد که در آینده ای نه چندان دور، بهره برداری می گردد. در صورت بهره برداری از این خط ریلی، فاصله تا کوه و مجموعه پیست اسکی به یک سوم طول خط ریلی بروجرد، یعنی حدود 17 کیلومتر می رسد.
نزدیکترین مرکز پلیس به طرح، در دو راهی قلعه قباد است که فاصله آن تا کوهپایه 7 کیلومتر می باشد. همچنین نزدیکترین بیمارستان، بیمارستان شهید علیمرادی نهاوند است که فاصله آن تا کوهپایه 17 کیلومتر می باشد”.
احداث یک پیست اسکی نیازمند زیرساخت های دیگری چون آب، برق، گاز و تلفن نیز می باشد. بر مبنای اطلاعات کسب شده از مصاحبه با یکی از مهندسان فعال در اداره آب منطقه ای استان لرستان، با توجه به نزدیکی چهار شهر نورآباد، نهاوند، بروجرد و الشتر به منطقه، تأمین برق و گاز برای ایجاد یک مجموعه در این کوه، کار دشواری نیست. همچنین از آنجا که کوه گرین سرچشمه سراب های زیادی چون گاماسیاب، کهمان، گیان، فارسبان و … می باشد، منطقه با کمبود آب مواجه نیست. در واقع، منابع آب شرب چشمه سار می باشد که عمدتاً از ذوب شدن آب برف تغذیه می شوند. بنا به گفته ایشان می توان آب شرب منطقه را از چشمه گیان و چشمه فارسبان و حتی از طریق حفر یک حلقه چاه آهکی تأمین کرد.
3-5-2 ملاحظات قانونی، اقتصادی و زمانی احداث پیست اسکی گرین
همانطور که پیشتر ذکر شد گام نخست در راه اندازی یک پیست اسکی، مجوز بهره برداری و زمین مورد نظر برای پیست می باشد. بنا به گفته یکی از مهندسان عمران پیست تاریک دره همدان: “معمولاً اینگونه زمین ها که در دل طبیعت هستند، در دست اداره منابع طبیعی می باشند و عمدتاً برای مدت طولانی اجاره می شوند”. بیمه نامه نیز از مواردی است که برای بهره برداری از پیست کاملاً ضروری می باشد و بدون آن نمی توان فعالیت در پیست را آغاز کرد.
با توجه به کاربری در نظر گرفته شده برای این منطقه، ساخت امکانات و تأسیساتی چون پیست ها (پیست اسکی مخصوص نوآموزان، پیست اسکی مخصوص افراد حرفه ای و …)؛ هتل؛ رستوران؛ پارکینگ؛ مسجد؛ تأسیسات زیربنایی آب، برق، گاز و تلفن؛ و دیگر اقلامی که به تفصیل شرح داده شدند، اضطراری می باشد.
علاوه بر این، پیست ها برای آغاز فعالیت خود به تجهیزاتی چون ماشین برف کوب، دستگاه های بالابر، علائم و تابلوها، نقشه جامع از پیست و … نیاز دارند که وجود آن ها در پیست الزامی می باشد. بنابراین نبود هریک از اقلام تأسیساتی و تجهیزاتی سبب می شود که کارشناسان فدراسیون اسکی، مجوز بهره برداری از این منطقه را صادر نکنند (آئین نامه فدراسیون اسکی جمهوری اسلامی ایران، 1391).
اگر به لحاظ قانونی، مجوز ایجاد پیست داده شود، این منطقه، دومین پیست اسکی استان همدان محسوب می شود.
استان همدان دارای پیست دیگری به نام پیست “تاریک دره” می باشد. این پیست به عنوان یکی از پیست های بین المللی کشور به طول یک هزار و ششصد متر در 10 کیلومتری جنوب غربی جاده گنجنامه در شهر همدان (کمتر از 10 کیلومتر فاصله از مرکز شهر همدان) و در دامنه کوه های الوند می باشد.