دانلود پایان نامه

در تفسیر عیاشی آمده است که امام صادق-علیه السلام-فرمودند:
«خداوند رحمت کند بنده ای را که قبل از مرگ به توبه مبادرت ورزد، به دلیل اینکه، توبه، پلیدی خطاها و گناهان را می زداید و از بین می برد و از پرت شدن در دره هلاکت نجات می دهد و این امری است که خداوند بر خود واجب کرده است» (عیاشی، بی تا، ج1، ص 361).
علامه طباطبائی – رضوان الله تعالی علیه- مراد از «کتابه الرحمه علی نفسه » را به معنای واجب کردن رحمت بر خود دانسته و فرموده اند:
«آیه مربوط به توبه است ولی شامل توبه شرک از کفر نمی شود.» و دلیل آن عبارت است: «من عمل منکم»؛ «و هر کس از شما مؤمنین» می دانند (طباطبائی، 1397، ج7، ص105).
5-1-2- پذیرش توبه در روایات
هر گاه عبد عاصی از گناه خویش پشیمان شده باشد و این ندامت او را به ترک گناهان و عدم عود به آن وا می دارد، خداوند توبه اش را می پذیرد. این حقیقت، در روایات زیادی آمده است. روایات زیادی در مورد توبه پذیری خداوند وجود دارد که برای روشن شدن مطلب به تعدادی اشاره می نماییم:
روایت اول:
«اذا تاب العبد توبه نصوحا احبه الله فستر علیه فی الدنیا و الاخره فقلت وکیف یستر علیه قال: ینسی ملکیه ما کتبا علیه من الذنوب و یوحی الی جوارحه اکتمی علیه ذنوبه و یوحی الی بقاع الارض اکتمی ما کان یعمل علیک الذنوب فیلقی الله حین یلقاه و لیس شیء یشهد علیه بشیء من الذنوب» (مجلسی، 1397، ج6، ص 28، روایت 31).
«معاویه بن وهب گوید که شنیدم حضرت امام صادق – علیه السلام- فرمودند: چون بنده، توبه نصوح کند، خداوند او را دوست دارد و در دنیا و آخرت بر او پرده پوشی کند، من بر او عرض کردم چگونه بر او پرده پوشی کند؟ فرمود: هرچه ازگناهان که دو فرشته موکل بر او برایش نوشته اند از یادشان ببرد و به جوارح (و اعضاء و جوارح بدن) او وحی فرماید، که گناهان او را پنهان کنید و به قطعه های زمین (که در آنجا گناه کرده) وحی فرماید: که پنهان دار آنچه از گناهان را بر روی تو انجام داده است، پس خدا را دیدار می کند و هنگام ملاقات، هیچ چیز نیست از گناهان که بر ضرر او گواهی دهند.»
روایت دوم:
«…عن ابی عبدالله – علیه السلام- قال اوحی الله عز و جل الی داوود النبی- علیهم السلام- یا داوود ان عبدی المؤمن اذا اذنب ذنبا ثم رجع و تاب من ذالک الذنب و استحیی منی عند ذکره غفرت له و انسیه ولا ابالی و انا ارحم الراحمین» (مجلسی، 1403، ج 6، ص28، روایت 30).
از امام صادق- علیه السلام- نقل شده است که فرمودند: «خداوند به حضرت داوود وحی فرمود: یا داوود هرگاه بنده مؤمن گناهی را مرتکب شود، پس به سوی من باز گردد و از آن گناهش توبه کند و هر گاه آن گناه به یادش آید از من خجالت بکشد، گناهش را می بخشم و آن را از یاد فرشتگانی که حافظ ثبت و ضبط اعمال او بوده اند، می برم و آن گناه را تبدیل به حسنه می کنم و از این کار باکی ندارم و من مهربان ترین مهربانانم.»
روایت سوم:
«…قال امیر المؤمنین- علیهم السلام – : «من تاب تاب الله علیه و امرت جوارحه ان تستر علیه و بقاع الارض ان تکتم علیه و انسیت الحفظه ما کانت تکتب علیه»(مجلسی ،1403، ج6، ص28، روایت32).
حضرت امیر – علیه السلام – فرمودند:
«هر کس توبه کند و به سوی خداوند توبه کند خداوند هم، توبه اش را قبول نماید. و به اعضاء و جوارحش امر می شود. که گناهانش را بپوشانند و به مکانهایی از زمین که در آنها معصیتی انجام داده است، امر می شود که گناهانش را کتمان کند و آنچه از اعمال سیئه اش (توسط فرشتگان) نوشته شده، از یاد آنها برود.»
روایت چهارم:
«عن النبی – صلی الله علیه و اله و سلم – انه قال: اذا تاب العبد تاب الله علیه و انسی الحفظه ما عملوا منه و قیل لارض و جوارحه اکتموا علیه مساوئه و لا تطهروا علیه ابدا…» (طبرسی، 1407، ج12، ص 126).
از پیامبر – صلی الله علیه و آله و سلم-روایت شده است که فرمودند:
«هر گاه بنده توبه کند، خداوند توبه اش را می پذیرد و آنچه را که ملائک و حافظان اعمالش از بدیهایش میدانند، از یادشان میبرد و به زمین و اعضاء و جوارحش گفته میشود که بدیهایش را بر او بپوشانند و هرگز بر او ظاهر نسازد…..»
روایت پنجم:
حضرت امیر- علیهم السلام می فرمایند:
«فطوبی لذی قلب سلیم ….و استفتح التوبه و اماط الحربه» (قمی، 1397، ص162).
حضرت امیر- علیه السلام فرمودند: «خوشا به حال کسی که قلب سلیم دارد….و در توبه بگشاید و گناه را از بین ببرد.»
روایت ششم: