دانلود پایان نامه
24- در یک برنامه ترویجی بهداشت روانی مبتنی بر رشد مهارت های زندگی ، که بر روی افراد سنین 5 تا 15 ساله در «اونتاریو» انجام شد ، نتایجی از قبیل پیشرفت و بهبود عملکرد تحصیلی مناسب ، بهبود عزت نفس و غلبه بر رفتار ضد اجتماعی حاصل گردید. (بریتون ، 1999 ، به نقل از آقاجانی ، 1381).
25- برخی از ارزیاب ها ثابت کرده اند که شرکت در کلاس های آموزش مهارت های زندگی ، موجب ایجاد عزت نفس می شود. بر طیق یک تئوری ، عزت نفس انگیزش را تقویت می کند ، انعطاف پذیری در مقابل تغییرات را افزایش می دهد و نگرش های مثبت در جهت پیشرفت احساس خود کفایی را تقویت می کند. در یک تحقیق نتایج نشان داد که آموزش مهارت های زندگی به زنان منجر به افزایش عزت نفس و حمایت اجتماعی و احساس کفایت می شود. این امر نشان دهنده اهمیت این برنامه است. (ویچروسکی ، 2000 به نقل از آقا جانی ، 1381).
26- « هامبورگ» به نقل از «موت» و همکاران (1999) اشاره کرد که برنامه های آموزش مهارت های زندگی موفقیت آمیز ، دارای اهمیت زیادی هستند و آموزش مهارت های اجتماعی که زیرمجموعه ای از آموزش مهارت های زندگی هستند ، در موارد ذیل تأثیر دارند:
1. رفتارهای اجتماعی مثبت در مدارس (تعامل اجتماعی مثبت بین همسالان)
2. افزایش حمایت همسالان
3. افزایش توانایی حل مسأله
4. خود آگاهی
5. کاهش خشم ، اضطراب ، افسردگی ، کمرویی ، رفتارهای بزهکارانه و افزایش عزت نفس
6. ایجاد منبع کنترل درونی
7. مقبولیت اجتماعی
8. مقابله با بحران
9. رویارویی اجتماعی
10. افزایش جرأت ورزی
11. خود پنداره مثبت
12. مهارت های کلامی و غیر کلامی اجتماعی مثبت و مناسب (آقاجانی ، 1381).
27- زمینه تحقیقات در آموزش مهارت های اجتماعی بر اساس رویکرد رفتارگرایی می باشد. تحقیقات مختلف نشان دادند که بین رفتار پرخاشگرانه و مهارت های اجتماعی ضعیف و پیشرفت تحصیلی زیر متوسط ، ارتباط وجود دارد. به علاوه نقص های مهارت های اجتماعی در کودکان ، پیش بینی کننده قوی در مورد مشکالت سلامت روانی در آینده از قبیل بزهکاری رفتارهای ضد اجتماعی و خشونت آمیز ، سوئ مصرف مواد مخدر و الکل و افت تحصیلی هستند. آموزش مهارت های اجتماعی موجب پیشرفت تحصیلی ، تعامل مناسب با همسالان و بهبود عزت نفس می شود و همچنین توانایی آنها را در روابط مسالمت آمیز با افراد معنا دار در زندگی (والدین ، معلمین و اعضای دیگر خانواده) بهبود می بخشد. «بینرت و اشنایدر» (1995) به این نتیجه رسیدند که برنامه آموزش مهارت های اجتماعی در افزایش ادراک خود اجتماعی و کاهش رفتارهای منفی نسبت به همسالان موثر بوده است. «کونت» و همکاران (1995) دریافتند که آموزش مهارت های اجتماعی موجب بهبود توانایی و کیفیت راهبردهای حل مسأله در گروه آزمایشی می شود.
«دفنباخر» و همکاران (1996) مشاهده کردند که با مداخلات برنامه آموزشی مهارت های اجتماعی ، تأثیر مثبتی در کاهش خشم و تظاهرات منفی خشم ، ایجاد آرامش و کنترل هیجانات به وجود آمده است. «موت» و همکاران (1995) تأثیر آموزش مهارت های اجتماعی را بر افزایش رفتارهای مناسب و کاهش رفتارهای نامناسب شرح دادند. اکثر تحقیقات در این زمینه نشان دهنده تأثیر مثبت آموزش مهارت های اجتماعی هستند (آقاجانی ، 1381) .
28- در برنامه ارتقای توانایی های اجتماعی ییل- نیوهون مهارت های اساسی زندگی از جمله مقابله با استرس ، حل مسأله ، تصمیم گیری و مهارت های ارتباطی آموزش داده شد. نتایج حاکی از پیشرفت چشمگیر دانش آموزان گروه آزمایشی بود. توانایی برنامه ریزی و انتخاب راه حل های مناسب برای زندگی ، ارتباط با همسالان ، کنترل خود و اجتماعی شدن آنان به طور معنی داری افزایش یافت. مطالعات بعدی نشان داد که این برنامه در زمینه های اختصاصی و پیشگیری از مصرف دارو نیز موثر است و تمایل به استفاده از مصرف مواد و الکل را کاهش می دهد. همچنین یافته ها ، به اثر مثبت این نوع آموزش ، بر مهارت دانش آموزان در حل مشکلات بین فردی و مقابله با اضطراب دلالت دارند. به دنبال چنین آموزش هایی ، شرکت کنندگان قادر می شوند تا تعارض های خود را با همسالان به نحو سازنده ای حل نمایند. میزان کنترل تکانه در آن ها افزایش یافته و محبوبیت بین فردی بیشتری می یابند (کاپلان و همکاران ، 1992 به نقل از نوری و محمدخانی ، 1379).
29- لافروم بواز (1994) ، در پژوهشی موثر بودن آموزش مهارت های زندگی را در ارتقاء سطح بهداشت روان و پیشگیری اولیه نشان داد. یافته ها تأثیر آموزش مهارت های زندگی را در پیشگیری از خود کشی نشان داده اند. در برنامه آموزش مهارتهای زندگی برای پیشگیری از خودکشی ، مهارت های ارتباطی ، مقابله با استرس و عصبانیت و تعیین هدف آموزش داده شد. نتایج نشان داد این برنامه در کاهش خود کشی موثر است (نوری و محمد خانی ، 1379).
30- نتایج پژوهشی نشان داد که پس آموزش مهارت های حل مسأله به گروه آزمایشی ، اکتساب این مهارت نسبت به گروه کنترل افزایش یافت (تلادو و همکاران 1984؛ کاپلان و همکاران ، 1992). همچنین پس از آموزش مقابله با اضطراب (کاپلان و همکاران ، 1992) و آموزش های مهارت های ارتباطی (پیک دویس و همکاران، 1990) چنین نتایجی بدست آمد. همچنین شور (1991) ، در پژوهش خود به این نتیجه رسید که مهارت حل مسائل بین فردی ، با روابط اجتماعی مثبت با همسالان ، امیدواری و همدلی رابطه مثبت دارد (نوری و محمدخانی ، 1379).
31- تحقیقات متعدد انجام شده بیانگر تأثیر بسیار زیاد آموزش مهارت های زندگی در جلوگیری از بروز ناهنجارهایهای رفتاری بوده است دریک تحقیق مشخص شد که توسعه مهارت های زندگی در پیشگیری از خودکشی مؤثر است (تراز ، 1995 به نقل از اسماعیل ، 1380).
آموزش مهارت های زندگی همچنین برکودکان با توانایی هایی یادگیری مؤثر است (کیم، 1994). علاوه بر این آموزش مهارت های زندگی از قبیل نگهداری منزل و شمارش پول در ایمنی و سلامت و اعتماد به نفس کودکان خردسال مؤثر است (1994، به نقل از اسماعیل ، 1380).
33- هالین (1994) نیز مهارت های مخصوص زندگی را بر زندگی اجتماعی مؤثر ارزیابی کرد (آقاجانی ، 1381).
34- رویکرد مهارت های زندگی بر افزایش عزت نفس ، توانایی تصمیم گیری و مقاومت در برابر فشار همسالان جهت مصرف مواد در مدارس تأثیر دارد و برنامه مؤثری است که پیامد های مهمی در سلامتی کودکان و نوجوانان دارد. طرح تحقیقاتی «چارلی» نمونه ای از برنامه آموزش مهارت های زندگی پیرامون مصرف مواد برای دانش آموزان مقطح ابتدایی می باشد که در ایالات متحده آمریکا اجرا شده است. یک ارزیابی که اخیراً از طرح این مرکز بدست آمده است که برنامه های آموزش پیشگیری از مصرف مواد در مدارس ابتدایی می تواند اثر پیشگیری اساسی در سوء مصرف مواد در آینده داشته باشد و مصونیت ایجاد کند (بارلو و همکاران ، 1998 به نقل از آقاجانی ، 1381).
35- در مطالعات مربوط به برنامه پیشگیرانه آموزش مهارت های زندگی این نتیجه حاصل شده است که استفاده از مواد مخدر بین دانش آموزانی که در این برنامه آموزشی شرکت کردند ، حداقل نصب میزان مصرف دانش آموزانی بوده است که در این برنامه شرکت نداشتند (بوتوین و همکاران ، 1998 ، به نقل از آقاجانی ، 1381).