اعتماد سرمایه گذاران و کیفیت اقلام تعهدی

در تحقیق مزبور تحت عنوان “کیفیت اقلام تعهدی و تجدید ارائه صورتهای مالی” با توجه به نمونه ای متشکل از شرکتهایی که صورتهای مالی خود را در طول دوره تحقیق (1997-2003) تجدید ارائه نموده اند، به بررسی سنجه های مستقیم ارزیابی کیفیت اقلام تعهدی پرداخته شده است. در این تحقیق کیفیت اقلام تعهدی برای 2 سال قبل از تاریخ تجدید ارائه با 2 سال بعد از تاریخ تجدید ارائه مقایسه شده است. برای اندازه گیری کیفیت اقلام تعهدی از مدل خطاهای برآورد سرمایه در گردش دچو و دیچو (2002) استفاده شده است.
نتایج تحقیق نشان میدهند که خطاهای برآورد اقلام تعهدی سرمایه در گردش به طور متوسط در دوره قبل از تجدید ارائه صورتهای مالی به میزان قابل توجهی مثبت (نشان دهنده بیش نمایی و برآورد غیر واقع)است، ولی در دوره پس از تجدید ارائه بطور قابل توجهی نزدیک به صفر هستند، بطوریکه قدر مطلق ارزش خطاهای برآورد طی دوره پس از تجدید ارائه به میزان قابل توجهی نسبت به دوره ارائه غیر واقع صورتهای مالی کاهش می یابد.
بنابراین نتایج این تحقیق موید بهبود کیفیت اقلام تعهدی طی دوره های پس از تجدید ارائه صورتهای مالی است. هم چنین عوامل مرتبط با تغییر در اقلام تعهدی بررسی و ثابت شد که بهبود در کیفیت اقلام تعهدی به میزان قابل توجهی در شرکتهایی که هم مدیر عامل و هم رئیس هیات مدیره ، در زمانی حول تجدید ارائه صورتهای مالی تغییر می کنند، بالاتر است. همچنین در شرکتهایی که با تغییر حسابرس مواجه اند، کیفیت اقلام تعهدی پس از تجدید ارائه صورتهای مالی کاهش یافته است.
بابر و همکاران (2009)
هدف این مقاله بررسی رابطه بین ارائه مجدد حسابداری و ویژگیهای حاکمیت شرکتی میباشد. در این تحقیق ارائه مجدد به عنوان اصلاح اشتباهات حسابداری که قبلا از سر سهل انگاری ایجاد شده و یا در بدترین شرایط آن توسط مدیران فرصت طلب بوجود آمده است بیان گردیده و فرض بر این است که حاکمیت شرکتی حداقل تا حدی در برابر خطاهای گزارشگری مالی که در نهایت به عنوان ارائه مجدد صورتهای مالی آشکار میگردد ، مسئولیت دارد .
در تحقیق مزبور بیان گردیده که سیستم حاکمیت شرکتی دارای دو جزء داخلی و خارجی می باشد که حاکمیت داخلی شامل روشها و مکانیسم هایی است برای نظارت بر مدیریت از طریق هیئت مدیره شرکت ولی حاکمیت خارجی در ارتباط با مفاد اساسنامه شرکت جهت محدود کردن حقوق سهامداران با به چالش کشیدن مدیریت و اعضاء هیئت مدیره می باشد. در این مطالعه بر حاکمیت خارجی به عنوان یک عامل تعیین کننده اشتباهات صورتهای مالی تمرکز شده و به بررسی 919 گزارش سالانه یا سه ماهه ارائه مجدد شده حسابداری منتشر شده توسط 845 شرکت دولتی در طی دوره زمانی 1997 الی 2002 پرداخته اند و در یافتند که به احتمال زیاد اشتباهات صورتهای مالی برای شرکتهایی که حاکمیت خارجی در آنها ضعیف است نسبت به شرکتهایی که حاکمیت خارجی در آنها قوی است ،بیشتر است .
کراوت و شولین (2009)
در این تحقیق رابطه بین تجدید ارائه صورت های مالی و ریسک اطلاعاتی را مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه تحقیق مزبور با عنوان”ارائه مجدد حسابداری و ریسک اطلاعات” حاکی از افزایش عوامل تعیین ریسک اطلاعاتی پس از تجدید ارائه صور تهای مالی توسط شرکت می باشد. براساس این تحقیق میزان افزایش ریسک اطلاعاتی ناشی از تجدید ارائه صورت های مالی به دفعات، علت و منشا تجدید ارائه کننده )شرکت، بورس، حسابرس( بستگی دارد. براساس این تحقیق، افزایش ریسک اطلاعاتی در این شرکت ها، باعث تاثیر نسبتاً کمی بر سایر شرکت های هم صنعت می شود.
گلیسون و همکاران (2008)
گلیسون و همکارانش در تحقیق خود تحت عنوان “انتقال اثر ارائه مجدد صورتهای مالی” یک تاثیر انتقال اطلاعات ناشی از تجدید ارائه های حسابداری را یافتند، که منجر به کاهش قیمت سهام شرکت ها در صنعت مشابه با شرکت های تجدید ارائه کننده می شود. آنها با استفاده از نمونه ای از تجدید ارائه های گزارش دفتر حسابرسی آمریکا، کاهش قیمت سهم )به طور میانگین 0.9 درصد( را در طی یک بازه 8 روزه )یک روز قبل تا یک روز بعد از اعلان تجدیدارائه( برای شرکت هایی گزارش کردند که تجدیدارائه نداشته اند ولی در صنعت مشابه شرکت های تجدیدارائه کننده فعالیت داشتند. به هر حال آنها مشخص نکردند که انتقال اطلاعاتی که آنها یافتند، ناشی از تغییرات در انتظارات درباره جریانات نقدی آتی یا نرخ تنزیل است.
گراهام و همکاران(2008)
در این مقاله به مطالعه اثر ارائه مجدد صورتهای مالی بر قرارداد وام بانکی پرداخته شده است. از نتایج این تحقیق با عنوان “گزارشدهی نادرست شرکت و قرارداد وام بانکی” میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
نسبت به وامهای اتخاذ شده قبل از ارائه مجدد صورتهای مالی، وامهای اتخاذ شده بعد از ارائه مجدد صورتهای مالی دارای سررسیدهای کوتاهتر، تضمین و محدودیت در قرارداد بیشتری میباشند.
پس از ارائه مجدد صورتهای مالی، تعداد وام دهندگان کاهش میابد و شرکتها هزینه سالانه بالاتری را باید پرداخت نمایند .
این نتایج با این دیدگاه مطابق است که بانکها برای غلبه بر ریسک و مشکلات اطلاعات ناشی از ارائه مجدد صورتهای مالی از شرایط قرارداد وام سخت تری استفاده میکنند .همچنین در این مقاله بیان میشود که گزارشدهی نامناسب مالی عواقب شدیدی بر اوراق بهادار مالی ،سرمایه گذاران و شرکت دارد و در نتیجه باعث از دست دادن ارزش بازار ،اعتماد سرمایه گذاران و افزایش در هزینه سرمایه میشود .
تامسون(2008)
محققین در این تحقیق به دنبال آزمون دو فرضیه زیر هستند:
تجدید ارائه صورتهای مالی بیشتر کاهنده سود و زیان انباشته است تا افزاینده آن.
احتمال تغییر حسابرس در شرکتهایی که در تجدید ارائه صورتهای مالی،اصلاح اشتباه کاهنده سود و زیان انباشته داشته اند، نسبت به شرکتهایی که اصلاح اشتباه کاهنده سود و زیان انباشته نداشته اند، بیشتر است.
برای این منظور محققین، تجدید ارائه صورتهای مالی بدلیل اصلاح اشتباهات و تغییر حسابرس در شرکتهای فورچون 500 طی سالها 2001 و 2002 را مورد بررسی قرار دادند.
نتایج این تحقیق هر دو فرضیه را قویاً تایید نمود. به این معنی که تجدید ارائه های انجام شده بدلیل اصلاح اشتباهات دوره های گذشته بیش از اینکه افزاینده ی سود انباشته باشد، کاهنده سود انباشته است و اینکه امتحان تغییر حسابرس در شرکتهایی که از طریق تعدیلات سنواتی، سود و زیان انباشته خود را به میزان با اهمیتی کاهش داده اند، نسبت به شرکتهایی که تعدیلات سنواتی کاهنده سود(زیان)انباشته ندارند، بیشتر است. به اعتقاد محققین برای تایید فرضیه دوم چندین دلیل وجود دارد:
شرکتهایی که بدلیل تجدید ارائه صورتهای مالی، کاهش با اهمیتی در سود و زیان انباشته خود گزارش میکنند، اغلب از این بابت تحت فشار هستند. در نتیجه این شرکتها در تلاشی برای دفاع از خود سعی میکنند شخص دیگری را مقصر جلوه دهند و نهایتا حسابرس را قربانی میکنند.
انتظار می رود هر گونه عدم توافق بین شرکت و حسابرسان رابطه بین آن دو را تحت تاثیر قرار دهد. زمانیکه یک تجدید ارائه رخ میدهد اغلب اوقات شرکت و حسابرس در مورد ماهیت و تاثیراصلاح اشتباهات و چگونگی گزارش آن اختلاف عقیده دارند و این امر موجب قطع ارتباط آن دو میشود.