دانلود پایان نامه

الویشن بازو، فشار توسط عضلات روتیتورکاف یک تکیه‌گاه محکم برای سر بازو روی کتف ایجاد می‌کند و اجازه می‌دهد دلتوئید بازو را بدون جابه‌جایی فوقانی سر بازو بر روی گلنوئید بالا بکشد (Levangie et al, 2001)؛ اما در بیماران با گیرافتادگی تحت اخرمی، جابه‌جایی فوقانی در طی الویشن بازو که در فشار ساختارهای تحت اخرمی نقش دارد، شناسایی‌شده است (Deutsch et al, 1996, Graichen et al, 1999, Poppen et al, 1976). هم انقباضی ضعیف عضلات روتیتورکاف در ترکیب با افزایش فعالیت دلتوئید می‌تواند در جابه‌جایی بازو و نهایتاً گیرافتادگی نقش داشته باشد.
ما در این مطالعه هم انقباضی را بر اساس فرمول رادولف و همکارانش (Rudolph et al, 2000) تعریف کردیم:

با استفاده از معادله بالا، هم انقباضی بالا دلالت‌کننده سطح فعالیت بالای دو عضله درحالی‌که هم انقباضی کم دلالت‌کننده سطح فعالیت کم دو عضله یا سطح فعالیت بالای یک عضله در امتداد با سطح کم فعالیت عضله دیگر می‌باشد (Rudolph et al, 2000).
میرز و همکارانش (2009) (Myers et al, 2009) نشان دادند که در نسبت هم انقباضی بین عضلات فوق خاری-تحت خاری، فوق خاری-تحت کتفی و تحت کتفی- تحت خاری درحرکت الویشن بازو اختلاف وجود دارد و افراد با گیرافتادگی نسبت هم انقباضی تحت کتفی-تحت خاری و تحت خاری تحت کتفی کمتری در شروع الویشن 30-0 درجه الویشن از افراد سالم دارند. در 60-30 درجه الویشن نسبت هم انقباضی فوق خاری-تحت خاری کمتر در افراد با گیرافتادگی نشان داده شد. افراد با گیرافتادگی نسبت تحت کتفی- تحت خاری و فوق خاری- تحت خاری بیشتر در 120-90 درجه الویشن بازو داشتند. علاوه بر این مشخص شد که افراد با گیرافتادگی افزایش فعالیت دلتوئید در 30-0 درجه الویشن داشتند.

2-3 نتیجه‌گیری کلی
2-3-1 نتیجه‌گیری کلی مرور مقالات در مورد پوزیشن استراحت کتف و حرکت آن در طی الویشن
ادبیات تحقیق نشان داد که توافقی بر روی پوزیشن استراحت کتف وجود ندارد. زوایای متفاوت پوزیشن استراحت کتف گزارش‌شده است. در ارتباط با چرخش داخلی، سه مطالعه توافق بر زاویه تقریباً 35 درجه‌دارند (Fung et al., 2001; Oyama et al., 2008; Ludewiget al., 2009). علاوه بر این، زوایای تیلت قدامی از 2 (Fung et al., 2001) تا 16 درجه (Oyama et al,.2008) متغیر است.
بیشتر محققین موافق‌اند که در طی الویشن شانه، کتف چرخش بالایی، چرخش خارجی و تیلت خلفی پیدا می‌کند و بیشترین مقدار تیلت خلفی و چرخش خارجی بعد از 90 درجه الویشن شانه اتفاق می‌افتد (Inman et al., 1944; Van der Helm& Pronk, 1995; Fung et al., 2001; McClure et al,. 2001; Ludewig et al., 2009). همچنین توافقی بر فاز اولیه الویشن شانه وجود ندارد. بعضی وجود فاز اولیه (سیتیگ فاز یا اکشن فاز) را رد کرده‌اند (Ludewig et al., 2009 Van der Helm & Pronk, 1995). به نظر منطقی به نظر می‌رسد که چرخش پایینی کتف ممکن است در طی زوایای اولیه الویشن شانه به دلیل وزن اندام (عضو) و برآیند نیروهای عضلانی عمل‌کننده بر کتف و بازو در طی حرکت بازو اتفاق بیفتد. نیروها ممکن است کتف را به پایین بکشند تا رابطه طول- تنش مناسب برای عضلات عمل‌کننده بر کتف و بازو به وجود بیاورند.
در جدول زیر خلاصه‌ای از مطالعات انجام‌شده در مورد کینماتیک کتف در دست برتر و غیر برتر و تأثیر برخی از عوامل بر روی آن را مشاهده می‌کنید.

جدول 2-2: خلاصه مطالعات انجام‌شده در مورد کینماتیک کتف
مطالعه
موضوع
نتایج
کروسبی و همکاران 2008
مقایسه دست برتر و غیر برتر
افزایش چرخش بالایی در سمت غیر برتر در طی الویش یک‌طرفه و دوطرفه (7± درجه)
پرایس و همکاران 2000
مقایسه دست برتر و غیر برتر
عدم اختلاف معنی‌دار
یانو و همکاران 2010
مقایسه دست برتر و غیر برتر
عدم اختلاف معنی‌دار
فاباد و همکاران 2006
مقایسه الویشن ایستا و پویا
کاهش در چرخش بالایی در الویشن استاتیک
فایاد و همکاران 2006
مقایسه میان سرعت آهسته و سریع الویشن
عدم اختلاف معنی‌دار
ابوگ و همکاران 2005
مقایسه میان الویشن پاسیو و فعال
افزایش چرخش بالایی و چرخش داخلی در الویشن فعال
پرایس و همکاران 2000
مقایسه بین الویشن فعال و پاسیو
عدم اختلاف معنی‌دار
فینلی و لی 2008
مقایسه بین وضعیت نشسته شل و راست
کاهش تیلت خلفی، کاهش چرخش داخلی در پوزیشن شل
کروسبی و همکاران 2008
مقایسه میان الویشن یک‌طرفه و دوطرفه
افزایش چرخش داخلی در الویشن یک‌طرفه (4-9 درجه، بسته به سطح الویشن)
بروستاد و لودویگ 2005
مقایسه میان طول استراحت کوتاه و بلند سینه‌ای کوچک
کاهش تیلت خلفی (10-6 درجه) و چرخش خارجی بیشتر (9-7 درجه) در افراد با طول کوتاه سینه‌ای کوچک
دایانیدی و همکاران 2005
مقایسه میان کودکان و بزرگ‌سالان
چرخش بالایی بیشتر در کودکان (15±)
میرز و همکاران 2005
مقایسه میان پرتاب‌کنندگان و گروه کنترل
چرخش بالایی بیشتر (7±) و چرخش داخلی (9±) در پرتاب‌کنندگان
ابوگ و همکاران 2006
اثر پروتکل خستگی
افزایش چرخش بالایی (22±)، افزایش چرخش داخلی (8/19±) بعد از پروتکل خستگی
ابوگ و همکاران 2006
اثر پروتکل خستگی
افزایش چرخش بالایی (6± درجه)، کاهش تیلت خلفی (3±) بعد از خستگی
تسای و همکاران 2003
اثر خستگی چرخش دهنده‌های خارجی شانه بر کینماتیک کتف
کاهش چرخش بالایی (5/2± درجه)، کاهش تیلت خلفی (4 درجه) کاهش چرخش داخلی (4/2 درجه) بعد از خستگی
بروستاد و همکاران 2009
اثر خستگی دندانه‌ای قدامی
کاهش تیلت خلفی (2/15 درجه) افز
ایش چرخش داخلی (9/10 درجه) بعد از پروتکل خستگی

مطلب مشابه :  تحقیق رایگان درمورد135، غیر، قدامی، دلتوئید

2-3-2 نتیجه‌گیری کلی مرور مقالات در مورد الگوی فراخوانی و سطح فعالیت عضلات شانه در طی الویشن
از مقالاتی که به بررسی فعالیت عضلات اسکاپولوتراسیک در بیماران با سندروم گیرافتادگی پرداخته‌اند (Ludewig and Cook, 2000; Cools et al., 2004; Bandholm et al., 2006; Cools et al., 2007; Roy et al., 2008; Diederichsen et al., 2009; Lin et al., 2011) تقریباً تمامی آن‌ها (6 تا از 7 مقاله که محقق توانسته پیدا کند) به بررسی فعالیت ذوزنقه بالایی پرداخته‌اند (Ludewig and Cook, 2000; Bandholm et al., 2006; Cools et al., 2007; Roy et al., 2008; Diederichsen et al., 2009; Lin et al., 2011)؛ که تعدادی از این مقالات (نصف آن‌ها) فعالیت بیشتر ذوزنقه بالایی در طی الویشن در سطح اسکاپشن (Ludewig and Cook, 2000; Lin et al. 2011) و سطح فرونتال (Cools et al., 2007) در گروه با گیرافتادگی شانه در مقایسه با گروه کنترل نشان دادند. مطالعات دیگر (نیم دیگر، سه تا از 6 تا) اختلاف معنی‌داری بین بیماران با گیرافتادگی شانه و گروه کنترل گزارش نکردند (Bandholm et al., 2006; Roy et al., 2008; Diederichsen et al., 2009). مطالعات کمی (تنها دو مقاله) فعالیت ذوزنقه میانی را موردبررسی قراردادند (Cools et al., 2007; Roy et al., 2008). تنها یک مطالعه ادعا کرد که فعالیت ذوزنقه میانی در بیماران با گیرافتادگی شانه کمتر از گروه کنترل است (Cools et al, 2007)؛ اما مطالعه دیگر اختلاف معنی‌داری در فعالیت عضله ذوزنقه میانی بین دو گروه گزارش نکرد (Roy et al 2008). در مورد فعالیت عضله ذوزنقه پایینی نتایج نسبتاً موافقی گزارش‌شده است. به‌طوری‌که اکثریت مطالعات کاهش فعالیت این عضله را در گروه با گیرافتادگی شانه گزارش کرده‌اند (Cools et al., 2004; Cools et al., 2007; Lin et al, 2011). علاوه بر این، بیشتر مؤلفین (3 تا از 5 مقاله) کاهش فعالیت در دندانه‌ای قدامی در افراد با گیرافتادگی شانه در مقایسه با گروه کنترل دریافتند (2000 Diederichsen et al., 2009, Lin et al., 2011, Ludewig and Cook),. به‌طور خلاصه به نظر می‌رسد که افراد با گیرافتادگی شانه فعالیت بیشتر ذوزنقه بالایی و فعالیت کمتر ذوزنقه پایینی و دندانه‌ای قدامی در مقایسه با گروه کنترل داشته باشند.
همچنین تنها دو مطالعه فعالیت عضلات در بیماران با ناپایداری گلنوهومرال در مقایسه با سمت سالم را موردبررسی قرار داده‌اند (Mcmahon et al., 1996; Hundza and Zehr, 2007). در مورد فعالیت عضله ذوزنقه بالایی در این دو مطالعه، نتایج متناقض می‌باشد. در یک مطالعه (Hundza and Zehr, 2007) افزایش فعالیت در بیماران با ناپایداری و مطالعه دیگر هیچ اختلافی گزارش نکرد (Mcmahon et al., 1996). در مورد فعالیت عضلات ذوزنقه میانی و دندانه‌ای قدامی در بیماران با ناپایداری شانه نتایج مطالعات باهم مخالف است (Hundza and Zehr, 2007, Mcmahon et al., 1996). به‌طور خلاصه، درحالی‌که توافق جامع در این مورد کم است تحقیقات بیشتر درزمینه? فعالیت عضلات اسکاپولوتراسیک در افراد با ناپایداری گلنوهومرال برای نتیجه‌گیری نیاز است.
همچنین در مورد الگوی فراخوانی عضلات دو مطالعه (Wadsworth and Bullock-Saxton, 1997; Moraes et al., 2008) الگوی موافقی از ترتیب فراخوانی عضلات با شروع فعالیت ذوزنقه بالایی و به دنبال آن دندانه‌ای قدامی و ذوزنقه میانی و درنهایت پشتی بزرگ مستقل از وجود پاتولوژی شانه گزارش کرده‌اند. از مجموع 4 مقاله که به مقایسه الگوی فراخوانی عضله ذوزنقه بالایی در افراد با گیر افتادگی شانه و گروه کنترل پرداخته‌اند، هیچ اختلافی بین این مطالعات وجود ندارد. علاوه بر این، مطالعه‌ای دیگر (Moraes et al. 2008) اختلافی در ترتیب فراخوانی عضلات در گروه با گیرافتادگی شانه و گروه کنترل نشان نداد. یافته‌ها در مورد الگوی فراخوانی عضلات ذوزنقه پایینی و دندانه‌ای قدامی متناقض بود. مطالعه‌ای تأخیر فراخوانی ذوزنقه پایینی در بیماران با گیرافتادگی شانه در مقابل گروه کنترل نشان داد (Moraes et al., 2008) و مطالعه دیگر تأخیر دندانه‌ای قدامی در سمت دچار عارضه نسبت به سمت سالم نشان داد (Wadsworth and Bullock-Saxton, 1997). به‌طور خلاصه، توافقی در ارتباط با الگوی فراخوانی عضلات اسکاپولوتراسیک وجود ندارد.
در جداول زیر خلاصه‌ای از مطالعات انجام‌شده در مورد الگوی فراخوانی و سطح فعالیت عضلات شانه را در طی الویشن مشاهده می‌کنید.
جدول 2-3: خلاصه مطالعات در مورد الگوی فراخوانی عضلات اسکاپولوتراسیک
مؤلف
تکلیف
بیماران
کنترل
ذوزنقه بالایی
ذوزنقه میانی
ذوزنقه پایینی
دندانه‌ای قدامی
وادس ورث و بلوک ساکسون 1997
الویشن در سطح اسکاپشن
9 شناگر رقابتی با SIS میانگین سنی 2/23 سال
9 شناگر رقابتی میانگین 3/19 سال
SIS=کنترل

مطلب مشابه :  تحقیق درموردتوانمندسازی، اجتماع محلی، مدیریت شهری، مدیریت محلی

SIS=کنترل
SIS=کنترل
مورایز و همکاران 2008
الویشن در سطح اسکاپشن
10 نفر SIS سن 38-20 سال
10 نفر کنترل سن 36-21 سال
SIS=کنترل
SIS=کنترل
SIS=کنترل
SIS=کنترل
روی و همکاران 2008
ابداکشن 90 درجه در سطح فرونتال و اسکاپشن

33 نفر SIS دامنه 59-26 سال
20 نفر با سن 60-27 سال
SIS=کنترل

تأخیر در گروه SIS
SIS=کنترل
سانتوس و همکاران 2007
الویشن در سطح اسکاپشن
8 شناگر با ناپایداری گلنوهومرال و سابقه SIS میانگین سنی 6/20
8 شناگر میانگین سنی 9/20 سال
بیمار=کنترل

بیمار=کنترل
بیمار=کنترل

جدول 2- 4: خلاصه مطالعات در مورد سطح فعالیت عضلات شانه در طی الویشن شانه

2- فصل سوّم:
مواد و روش‌ها

3-1 مقدمه
در این فصل اطلاعاتی پیرامون روششناسی تحقیق شامل جامعه و نمونه آماری، روش نمونه گیری، ابزار و وسایل اندازه‌گیری
، روش و نحوه جمع‌آوری اطلاعات‌، تجزیه‌وتحلیل آن‌ها و روش‌های آماری استفاده‌شده برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها ارائه‌شده است.
3-2 روش پژوهش
روش پژوهش حاضر نیمه تجربی می‌باشد.
3-2-1 جامعه آماری
جامعه آماری این تحقیق را ورزشکاران رشتههای ورزشی هندبال، شنا و تنیس شاغل در لیگ‌های برتر کشور (93-92) و دانشجویان غیرورزشکار دانشگاه بوعلی سینا همدان تشکیل دادند.
3-2-2 نمونه آماری

دسته بندی : پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید