دانلود پایان نامه

در بررسی خود کارامدی والدینی با واژ ه های متفاوتی مواجه می شویم که معنای مشابهی با این سازه دارند. از این رو مقایسه و استفاده از نتایج را با مشکل مواجه می سازد. این ناهمخوانی میان تعاریف و مفاهیم و استفاده از آنها در پژوهش ها بیانگر این نکته است که با مفاهیم آن گونه که به نظر می رسند پخته و رشد نکرده اند یا میان دو یا چند مفهوم آمیختگی وجود دارد.
عزت نفس والدینی: مفهومی است که معمولا همراه با خود کارامدی والدینی است، ولی ثابت شده است که متفاوت از آن می باشد. بدان مفهوم که عزت نفس ، قضاوت، خود ارزشمندی است، در حالی که خود کارامدی قضاوت توانمندی شخصی است(بندورا،1977؛ ابارشی،1388).
اعتماد در والد گری : یک مفهوم مرتبط و در عین حال متفاوت با خود کارامدی والدینی می باشد. بندورا نیز به دوسو گرایی بین این دو مفهوم اشاره کرده است. به نظر بندورا (1977) اعتماد یک اصطلاح غیر توصیفی است که اشاره به قدرت یک باور دارد که ولی میزان قطعیت آن را دقیقا بیان نمی کند.
گیدول و لیورت(1992)نیز بین این دو مفهوم تمایز قائل شده اند. آنها اعتماد را حالتی ثابت از قطعیت که وابسته به موقعیت خاصی نمی باشد تعریف می کنند. در حالی که خودکارامدی خاص یک موقعیت است و بر اساس تکلیفی که در یک موقعیت وجود دارد متفاوت می شود و بیانگر این نکته است یک صفت شخصیتی فراگیر نیست(مانگینی و لاکاریت، 2005).
مفهوم دیگر، شایستگی والد گری است که در بسیاری از مطالعات با اثر مندی والدگری در هم پیچیده هستند و تشخیص شباهت ها و تفاوت های آنها نیز مشکل است. کفایت والد گری اشاره به قضاوتی که دیگران درباره توانایی های والدین برای انجام کار ها می کنند دارد. از این رو متفاوت از خود کارامدی والدینی است که قضاوت خود والدین است(پرسال و هانکس،1998؛ به نقل از مانتیگنی و لاکاریت،2005).
مانتیگنی و لاکاریت(2005) دو فرضیه را در مورد شایستگی والدینی بیان می کنند. فرضیه اول، این که شایستگی والدینی یک مفهوم اولیه از خود کارامدی والدینی است و منادی یک مفهوم رشد یافته است که در پژوهش های بعدی کنار گذاشته خواهد شد. فرضیه دوم، این شایستگی والد گری می تواند این گونه بررسی شودکه اشاره به تصوراتی است که والدین مهارت های مورد نیاز برای مراقبت از کودکانشان را در اختیار دارند. در این معنا بندورا (1997) بیان می کند که تفاوت های فاحشی بین در اختیار داشتن خرده مهارت ها و توانایی تلفیق آنها در مسیر مناسب عمل وجود دارد. خود کارامدی به دنبال این است که شخص چه باور هایی را داراست و در شرایط مختلف چه توانایی و عملکردی را از خود بروز می دهد در حالی که شایستگی والدینی به تعداد مهارت هایی اشاره دارد که والدین در اختیار دارند.
نقش خود کارامدی والدینی در رفتار کودک
خود کارامدی والدینی نشان دهنده ی بعد مهمی از والدگری است و می تواند با رفتار و سازگاری کودک هم در ارتباط باشد. اثر خود کارامدی بر رفتار کودک هم به طور مستقیم و هم به صورت غیر مستثیم از طریق والد گری مورد بررسی قرار می گیرد. ترونزو(2006) معتقد است که خود کارامدی والدینی عامل مهم و تاثیر گذاری بر رشد کودک در سیستم خانواده است.
کولمن کاراکر(2003) در پژوهش های خود به این نتیجه رسیدند که بین خود کارامدی والدینی و سازگاری مشاهده شده در کودک یک رابطه معنا دار وجود دارد. خودکارامدی بالای مبتنی بر تکلیف در مادران، به صورت معناداری اطاعت و پذیرش کودک، شوق و اشتیاق، عاطفه و منفی نگری و اجتناب کودک را پیش بینی می کرد. جنبه دیگر در رفتار های کودک که مورد بررسی قرار داده شده مربوط به سطوح عملکرد اجتماعی – هیجانی کودک مانند تعامل اجتماعی، احساس خود نظم بخشی و خود ارزشمندی، اضطراب و خود کارامدی می باشد.
برادی و همکاران(1999) رابطه بین شایستگی تحصیلی کودکان را این طور تبیین کردند که کارامدی والدینی مستقیما بر رفتار های والد گری تاثیر می گذارد و این رفتار ها مستقیما بر خود نظم بخشی کودک تاثیر دارند و خود نظم بخشی کودک پیش بینی کننده شایستگی تحصیلی و هیجانی- اجتماعی کودک است. خود کارامدی والد گری به صورت غیر مستقیم و از طریق تاثیر بر جنبه سازگاری والد گری با عملکرد هیجانی، اجتماعی کودک در ارتیاط است(ترونزو،2006).
خود کارامدی والدینی همبستگی معنی داری با خود ارزشمندی و خود نظم بخشی کودک دارد. این رابطه با تعاملات اجتماعی مشاهده شده در نوزادان نیز به دست آمده است. در مطالعه صورت گرفته توسط هیل و بوش (2001)که از ارزیابی گوناگون و نمونه های قومیتی مختلف استفاده کرده اند، خودکارامدی و اضطراب کودک را در ارتباط با خود کارامدی والدینی مورد بررسی قرار داده اند. آنها دریافتند که خود کارامدی والدینی ارتباط معکوسی با گزارش کودک از اضطراب کودکی در کودکان هندی اروپایی داشت.
آردلت و ایکلس(2001) با استفاده از ارزیابی ترکیبی دریافتند که خود کارامدی مادران به طور مستقیم یا غیر مستقیم بر موفقیت تحصیلی نوجوانان تاثیر دارد. دریافتند که خود کارامدی والدینی مستقیما بر خود کارامدی کودکان تاثیر می گذارد و جالب است که خود کارامدی شخصی کودکان به رووشنی با خودکارامدی والد گری مادران رابطه داشت، که تاثیر یک الگو گیری احتمالی را بیان می کند.
مطالعاتی که به بررسی خود کارامدی والدینی و عملکرد تحصیلی می پردازند معمولا از ارزیابی حیطه – محدود استفاده می کنند که حس شایستگی والدینی را در تکالیفی نشان می دهد که مرتبط با یادگیری و پیشرفت کودکان می باشد. شواهدی وجود داردکه از یک رابطه مستقیم میان خود کارامدی و عملکرد تحصیلی حمایت می کند.
مطالعات بسیاری (جونز،2006؛سالو و همکاران،2009؛کولمن و کاراکر،2003) خود کارامدی ضعیف در پدر و مادر را با افسردگی، استرس، نارضایتی از نقش والد گری و شیوه های مقابله ای ضعیف در والدین و مشکلات رفتاری و سازگاری، تعامل اجتماعی ناکارامد، اضطراب، خود کارامدی پایین و مشکلات تحصیلی در کودکان همبسته می دانند.
ترونزو و همکاران(2006) در نتیجه پژوهش هایش بیان می کند که خود کارامدی والدینی در تبیین رشد اجتماعی ، حرکتی، هوشی و سازگاری کودکان در سال های اولیه زندگی عامل مهمی در سازگاری و رشد است.
مطالعه جکسون و اسکیمز(2005) نشان داد که رفتار های والد گری مادر در سال های اولیه با واسطه رفتار های والد گری در سال های اول دبستان موثر بود.
ترونزو(2006) بیان می کند که خود کارامدی بالا احتمال موفقیت کودکان را در حوزه آموزشگاهی افزایش می دهد. همچنین بیان می کند که خود کارامدی والدینی بالا تاثیر مستقیمی بر موفقیت کودکان از طریق مدل سازی آنها با نگرش ها و باور های والدین دارد.
خود کارامدی والدینی با رفتار های تعاملی مثبت مادر و کودک، گرمی والدینی و کنترل کودکان، والد گری مثبت در کودکان پیش دبستانی رابطه مثبت دارد و با محدودیت و انضباط سخت با کودکان پیش دبستانی و نظارت والدینی در نوجوانان در ارتباط است(مک فی و همکاران،1996؛ایزو و همکاران،2000؛ شومار و لوماکس،2002).
دومکا و همکاران(1996) در یک مطالعه وسیع با والدین کودکان پیش دبستانی که درآمد پایینی داشتنددریافتندکه خود کارامدی والدینی ارتباط قوی با شایستگی والدینی داشت که شامل محدودیت گذاری والد گری و روش انضباطی فاقد خشونت بود.
الدر و همکاران (1995) نشان دادند که خود کارامدی والدینی پیش بینی کننده میزان درگیری والدین در راهکار های حمایتی و پیش گیرانه است. راهکار های حمایتی والدین شامل تجارب مثبت در کودک یا کمک به او در رشد مهارت ها و علائق می باشد در حالی که راهکار های پیش گیرانه در جهت کاهش عواقب نا مطلوب و خطر ساز در کودک در نظر گرفته شده است(طهماسیان،1389).
هاور، دمپسی و همکاران(2001) در بررسی شان در باره تعامل والد- مدرسه، با اشاره به خود کارامدی والدینی به عنوان یک عامل که بر میزان تعامل والدین در تکالیف کودکانشان تاثیر می گذارد، چنین نتیجه می گیرند که این تعامل بر رفتار ها و پیشرفت تحصیلی دانش آموز تاثیر می گذارد، همانگونه که بر باور ها و اسنادهای تحصیلی شان(مانند: نگرش در مورد تکالیف، شایستگی و خود نظم بخشی) نیز تاثیر می گذارد(لیمپس میر،2006).
خود کارامدی والدینی پایین با روش های تنبیهی یا سهل گیرانه و بی ثبات بر پایداری مشکلات رفتاری و هیجانی و مشکلات برون سازی شده در کودک تاثیر مستقیم دارد(ساندرز و وولی،2005به نقل از ابارشی،1388).
خود کارامدی والدینی و رابطه مادر- کودک
خود کارامدی والدینی یکی از پپش بینی کننده های روش های والد گری است تتی و آکانول نشان دادند که خود کارامدی والدینی با حساس بودن، استفاده از راهبرد های ارتقا دهنده و پیشگیرانه و استرس و رضایت والدینی در ارتباط است. لذا افزایش خود کارامدی والدینی یکی از مولفه های پیشرفت و موفقیت در هر یک از برنامه های آموزش والدین به حساب می آید(تتی، اکانول، رینر،1996؛ گی،2006).
ترونزو(2006) دریافت که افزایش خود کارامدی با بهبود کیفیت تعاملات مادر کودک در ارتباط است. وی به این نتیجه رسید که خود کارامدی بالادر مادر با روش های والد گری مثبت مثل پاسخگو بودن، حساس بودن، گرمی، تحریک کنندگی و مراقبت بدون تنبیه و ادراک پایین از مشکلات رفتاری کودک همبستگی دارد. و بالعکس مادرانی که سطوح پایین تری از خود کارامدی والدینی را گزارش کرده بودند، گرایش به استفاده از شیوه های تهدیدی و تنبیهی، محدودیت گذاری بدون ثبات در تعاملات خود با کودکانشان دارند.
سبک های والدگری