دانلود پایان نامه

در بحث مالیات، مالیات ابرازی شرکت های تعاونی سهامی عام، شامل 25درصد معافیت می شود. اما برای شرکت های سهامی عام هیچ نوع معافیت مالیاتی در قانون وجود ندارد.
در شرکت های تعاونی سهامی عام حق بیمه سهم کارفرما برای اعضای شاغل در این شرکتها به میزان 20درصد تخفیف لحاظ شده است.اما برای شرکتهای سهامی عام هیچ نوع تخفیف حق بیمه در قانون لحاظ نشده است.
در همه مواردی که دولت برای حمایت از بخش غیردولتی مشوقهایی در نظر میگیرد، این حمایت برای این نوع شرکت ها 20درصد بیش از شرکت های سهامی عام خواهد بود. این در حالی است که چنین مشوقی برای شرکت های سهامی عام در قانون لحاظ نشده است.
ارائه مشاوره، کمک به ارتقای بهرهوری، آموزش کارآفرینی، مهارت و کارآموزی به صورت رایگان برای این شرکت ها انجام می شود. اما چنین امتیازی برای شرکتهای سهامی عام لحاظ نشده است.
پرداخت یارانه سود تسهیلات بانکی و سایر هزینههای سرمایه گذاری اولیه برای شرکت های تعاونی سهامی عام صورت می پذیرد. این در حالی است که هیچ یارانهای برای سود تسهیلات بانکی شرکت های سهامی در نظر گرفته نشده است.
کمک به انجام مطالعات، تهیه طرح، راه اندازی بانک اطلاعاتی، تملک و آماده سازی اراضی شرکت های تعاونی سهامی عام در قانون آمده است. اما در زمینهی کمک به ایجاد و راه اندازی شرکت های سهامی عام هیچ گونه تمهیدی در قانون اندیشیده نشده است.
شرکتهای تعاونی سهامی عام از تسهیلات بانک توسعه تعاون به عنوان بانک تخصصی بخش تعاونی میتوانند استفاده کنند.این در حالی است که شرکت های سهامی عام از حمایت هیچ بانکی در کشور برخوردار نیستند.
تعاونیهای سهامی عام میتوانند از ظرفیتهای قانون صندوق ضمانت سرمایه گذاری تعاون برای تضمین بازپرداخت تسهیلات بانکی در مواردی که توان تأمین ضمانت ندارند، استفاده کنند.ولی شرکتهای سهامی از چنین حمایتی برخوردار نیستند.
حداکثر سهم هر شخص حقیقی ( مستقیم و غیرمستقیم ) در شرکت های تعاونی سهامی عام نباید از 5درصد سرمایه شرکت تجاوز کند. این در حالی است که شرکتهای سهامی عام چنین محدودیتی ندارند.
سهم اشخاص حقوقی سهامدار شرکت تعاونی سهامی عام بیش از 5درصد نیست و حداکثر سهم تعاونی های فراگیرملی و سهامی عام در شرکت تعاونی سهامی عام 10درصد است. در صورتی که چنین محدودیتی برای شرکتهای سهامی عام وجود ندارد.
در زمان افزایش سرمایه تعاونی های سهامی عام، حق تقدم خرید سهام برای کارکنان غیرسهامدار شرکت در صورتی که تمام یا برخی از سهامداران از حق تقدم خود استفاده نکنند وجود دارد. اما در زمان افزایش سرمایه حق تقدم برای کارکنان شرکتهای سهامی وجود ندارد.
در شرکتهای تعاونی سهامی عام؛ همهی سهام باید بانام باشد. اما در شرکتهای سهامی سهام می تواند بانام یا بی نام باشد.
شرکتهای تعاونی سهامی عام با مجوز و نظارت وزارت تعاون تشکیل می شود اما تشکیل شرکت های سهامی نیازی به مجوز وزارت تعاون نداشته و تحت نظارت وزارت تعاون هم نیستند.
بنا به سیاستهای اتخاذ شده منطبق با اصل44 قانون اساسی، شرکتهای تعاونی سهامی میتوانند اتحادیه تشکیل داده و عضو اتاق تعاون شوند و از مزایای آن استفاده کنند. این در حالی است که برای شرکت های سهامی عام در قانون چنین راهکاری پیش بینی نشده است.
بند چهارم: تفاوت شرکت تعاونی سهامی عام با شرکت تعاونی متعارف
در بیان تفاوت های میان شرکت تعاونی سهامی عام با شرکت تعاونی متعارف می توان به مواردذیل اشاره کرد:
شرکت های تعاونی سهامی عام بر اساس قانون تجارت و قانون سیاستهای کلی اصل44 تشکیل می شود اما شرکت های تعاونی متعارف بر اساس قانون بخش تعاونی تشکیل می شوند.
شرکت تعاونی ایجاد شده به موجب قانون بخش تعاون، شرکت شخصی هستند نه سرمایه، چرا که میزان مشارکت در سرمایه شرکت، میزان حق رأی را تعیین نمی کند، بلکه حق رأی تابع شخص است با این توضیح که هر عضو با هر میزان سهام فقط یک حق رأی دارد. در شرکتهای تعاونی سهامی عام سرمایه اهمیت بسیاری دارد و پیرو اهمیت سرمایه در این شرکت ها هر کس به میزان سهم خود حق رأی دارد و به همین دلیل انگیزهی کافی سرمایه گذاری برای اشخاص حقیقی و حقوقی ایجاد می شود.
سهام شرکت های تعاونی سهامی عام برخلاف سهام شرکت های تعاونی متعارف می تواند در بورس عرضه شود.
با توجه به اهمیت سرمایه در شرکت های تعاونی سهامی عام، سرمایه شرکت های مزبور در موقع تأسیس و در مدت فعالیت شرکت نباید از پنج میلیارد ریال کمتر باشد. اما در شرکت های تعاونی متعارف، تعیین میزان سرمایه و ارزش سهام به عهده هیأت مؤسس تعاونی است و میزان آن در اساسنامه مصوب ذکر می شود.
در شرکت های تعاونی سهامی عام برخلاف شرکت های تعاونی متعارف، کمیسیون موضوع ماده 5 دستورالعمل نحوه نظارت بر انتخابات تعاونی ها و اتاق های تعاون تشکیل نمی شود.
شرکتهای تعاونی سهامی عام حق آموزش و تعاون پرداخت نمی کنند. در صورتی که تعاونی های متعارف باید چهاردرصد حق آموزش و تعاون را پرداخت کنند.
در جلسه مجع عمومی مؤسس تعاونیهای سهامی عام حضور عدهای از پذیره نویسان که حداقل نصف سرمایه شرکت را تعهد کردهاند ضروری است و اگر حد نصاب حاصل نشود، در نوبت دوم و سوم حضور صاحبان حداقل یک سوم سرمایه الزامی خواهد بود و تصمیمات این مجمع با اکثریت دوسوم آرای حاضر در جلسه رسمی معتبر است.
در شرکتهای تعاونی متعارف اولین جلسه مجمع عمومی عادی شرکت تعاونی متعارف با حضور اکثریت اعضا رسمیت می یابد و در صورت عدم حصول حد نصاب مزبور، در نوبت دوم با حضور هر تعداد از اعضا رسمی خواهد بود. در مورد حد نصاب لازم برای رسمیت تصمیمات این مجمع در اولین جلسه برای تصویب اساسنامه با اکثریت دوسوم حاضرین در جلسه، رسمی خواهد بود. و در مورد تصمیمات دیگر نیز باید به تصویب اکثریت حاضرین در جلسه رسمی برسد. اما در مورد انتخاب اعضای هیأت مدیره و بازرسان، کسب اکثریت نسبی حاضران در جلسهی رسمی، ملاک عمل است.
در جلسه مجمع عمومی فوق العاده تعاونی سهامی عام باید دارندگان بیش از نصف سهامی که حق رأی دارند حاضر باشند و اگر در جلسه ای این حد نصاب حاصل نشود، در جلسه دوم حضور دارندگان بیش از یک سوم سهامی که حق رأی دارند الزامی است. تصمیمات مجمع عمومی فوق العاده در این شرکت ها، همواره با اکثریت دوسوم آرای حاضر در جلسه رسمی معتبر است. این در حالی است که در شرکت های تعاونی متعارف اگر جلسهی مجمع عمومی فوق العاده با حضور حداقل دوسوم اعضای تعاونی تشکیل نشود، جلسهی دوم با نصف بعلاوه یک اعضا رسمیت خواهد داشت و در نوبت سوم با حضور هر تعداد رسمیت مییابد. تصمیمات مجمع عمومی فوق العاده تعاونی متعارف همواره با اکثریت سه چهارم آرای حاضر در جلسه رسمی معتبر است.
تعداد اعضای هیأت مدیره در تعاونی های سهامی عام حداقل 5نفر و حداکثر 9نفر می باشد و مدت مدیریت آنها در اساسنامه معین می شود اما این مدت نباید بیش از 2سال باشد. انتخاب مجدد هیأت مدیره در این نوع شرکت ها بلامانع است. در شرکت های تعاونی متعارف تعداد اعضای اصلی هیأت مدیره حداقل 3نفر و حداکثر7نفر و تا یک سوم آنها اعضای علی البدل هستند. مدت مدیریت هیأت مدیره در این نوع شرکت ها سه سال و انتخاب مجدد آنها حداکثر برای دو نوبت متوالی بلامانع است. البته یک استثنائی در مورد افرادی که موفق به کسب دوسوم آرای کل اعضای شرکت تعاونی شوند وجود دارد که از مقررات ممنوعیت بیش از دو نوبت مستثنا خواهند بود.
در شرکت های سهامی عام مدیرعامل و حدود اختیارات و مدت تصدی و حق الزحمه اش را هیأت مدیره تعیین میکند و در شرکت های تعاونی متعارف، مدیرعامل را هیأت مدیره برای مدت 2سال اما با وظایف و اختیارات مشخص انتخاب می کند.